"သားသမီးေတြလက္ထဲမွာ ပဋိပကၡေတြထားခဲ့မွာလား"

.

ၾသဂုတ္လကုန္ပိုင္းကေတြ႔ရေသာ ဦးေက်ာ္ေထြးေမာင္ ေခၚ ရွေဒါင္ေယာ္ဇက္  (ေကဇြန္ေႏြး/Myanmar Now)

ကခ်င္ေဒသတိုင္းရင္သားမ်ား ၿငိမ္းခ်မ္းစြာယွဥ္တဲြေနထိုင္ေရး ႀကဳိးပမ္းေနသူတစ္ဦးက ေဒသတြင္းေနာက္ဆံုးအေျခအေနမ်ားကိုေျပာျပထားသည္

ရွမ္းနီ (တုိင္းလိုင္) ႏွင့္ ကခ်င္မ်ားၾကားအက်ဳိးေဆာင္ေပးရာတြင္ ကခ်င္ျပည္နယ္၊ မိုးေကာင္းၿမိဳ႕နယ္မွ ကိုေက်ာ္ေထြးေမာင္ ေခၚရွေဒါင္ေယာ္ဇက္တြင္ အားသာခ်က္ တစ္ခုရိွေနသည္။ ထိုအခ်က္မွာရွမ္း၊ကခ်င္ ကျပား ျဖစ္ေနသည္ ဟူေသာအခ်က္ပင္။

မိုးေကာင္းအေျခစိုက္ All to One ျပည္သူလူထုအေျချပဳ ပူးေပါင္းကူညီမႈ ကြန္ရက္ကို ဗုဒၶဘာသာဘုန္းေတာ္ႀကီးတခ်ဳိ႕နွင့္ ပူးေပါင္းတည္ေထာင္ၿပီး အတြင္းေရးမွဴး တာဝန္ ယူထားသည့္ ကိုေက်ာ္ေထြးေမာင္ႏွင့္ မၾကာေသးခင္ကေတြ႔ဆံုေမးျမန္းရာသူကၿငိမ္းခ်မ္းစြာယွဥ္တြဲေနထုိင္္ႏိုင္ေရး ႀကဳိးပမ္းခ်က္မ်ားအေၾကာင္းေျပာျပထားသည္။

 

ရွမ္းနဲ႔ ကခ်င္ၾကားေတြ႔ဆံုညိွႏိႈင္းမႈေတြမွာအရင္ကဘယ္လုိအေျခအေနရွိလဲ၊ အခုေရာဘာေတြေျပာင္းလဲလာပါသလဲ။

ရွမ္းေတြကိုအခြန္ေကာက္တဲ့ ကိစၥဟာဆုိရင္လည္းေတာ္ေတာ္ေလးကိုအတုိက္အခံျဖစ္ခဲ့တယ္။  ျမစ္ႀကီးနားမွာရွိတဲ့ KIA ဆက္ဆံေရးရံုးကိုသြားၿပီးမွ ျပည္သူေတြက ဒီလိုဒီလိုေျပာေနၿပီ၊ အခြန္ဆုိရင္လည္း ေတာင္းသေလာက္ေပးတဲ့ပံုစံမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ ညိွႏိႈင္းေပးဖို႔။ လံုးဝျငင္းရင္လည္း အႏၱရာယ္ကရွိေသးတယ္ေလ။ နည္းနည္းေတာ့ေလွ်ာ့ေပးပါေပါ့။ ေနာက္တစ္ခုလမ္းကိစၥ။လမ္းသြားလမ္းလာေတာထဲဝင္တဲ့ေနရာေတြ၊ ျပည္သူေတြလုပ္ကိုင္စားေသာက္တဲ့ေနရာေတြမွာမိုင္းေတြမေထာင္ၾကဖို႔ ရံုးမွာသြားေျပာတယ္။ ဘယ္သူေထာင္တာလဲဆုိတာလည္းမသိဘူး၊ ႏွစ္ဖြဲ႔ရွိတယ္၊ဘယ္အဖြဲ႔လဲဆုိတာ ျမင္မွမျမင္ႏုိင္တာ။ မစြပ္စြဲဘူး၊ေမတၱာရပ္ခံတာ။ တုိင္္းရင္းသားအေရးဆုိရင္လည္းအစတုန္းက ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တုိင္က အစလက္ခံဖို႔ ခက္ခဲခဲ့တယ္။ ၁၉၇၄ တုန္းကရွမ္းနဲ႔ ကခ်င္အႀကီးအက်ယ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီအရွိန္က မေသေသးဘူး။ ႏွစ္ဘက္စလံုးကရင္ထဲမွာရွိေနတုန္းပဲ။  ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ကြင္းဆင္းတဲ့အခ်ိန္မွာကခ်င္နဲ႔ ရွမ္းနဲ႔ေတြ႔ခ်င္တယ္၊ ဘုန္းႀကီးေတြကသူတုိ႔ဓမၼာရံုမွာေဆြးေႏြးပဲြ လုပ္ဖို႔ေျပာတယ္။ ကခ်င္ေတြကမလာႏုိင္ဘူး။ Church (ခရစ္ယာန္ဘုရားေက်ာင္း) မွာ လုပ္မယ္ဆုိေတာ့ ရွမ္းေတြကမလာႏုိင္ဘူး။ အဲဒီမွာေတာ္ေတာ္ေလး ဒုကၡျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဓမၼာရံုမွာလုပ္လိုက္ေတာ့ ကခ်င္ေတြဘက္က တကယ္ကိုတစ္ေယာက္မွ မလာဘူး။ ေနာက္… ရြာတစ္ရြာသြားလိုက္တယ္၊ ညွိၾကည့္တယ္။ နွစ္ဘက္စလံုး ရင္ဖြင့္ၾကရင္ ဆရာတုိ႔ရွိေနတဲ့အခ်ိန္ဘာမွမျဖစ္ဘဲနဲ႔ ဆရာတုိ႔ျပန္သြားရင္ ရြာမွာနွစ္ဘက္ျပႆနာတက္မွာစုိးရိမ္ရတယ္ဆုိေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဘာမွမလုပ္ဘဲနဲ႔ ျပန္ခဲ့ရတာလည္းရွိတယ္။ ဒါကစလုပ္တုန္းကအေျခအေနေပါ့ေလ။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီေနရာေတြ ကြ်န္ေတာ္အခုအလြယ္တကူဝင္လို႔ရသြားၿပီ။ ေျပာမယ္ဆုိရင္ ဝိုင္းထဲမွာကိုက ထၿပီးလက္သီးထိုးမယ္အထိ ျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္။ ေနာက္္ မုိင္းကြဲလို႔ ရွမ္းတစ္ေယာက္ေသသြားတယ္။ သူတို႔မိသားစုေတြအကုန္လံုး ကြ်န္ေတာ့္ဆီ လာခဲ့ၾကတယ္။ ဒီျပႆနာရွင္းေပးဖို႔ေပါ့ေလ။ တစ္ေယာက္တည္း မရွင္းႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဘုန္းႀကီးေတြေခၚၿပီး ရွင္းရတယ္။ အဲဒီေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ရံုုးမွာပဲ ကခ်င္ဘက္ကေရာ ရွမ္းမိသားစုဘက္ကေရာ ေခၚၿပီးေတာ့ စကားဝုိင္း လုပ္ရတယ္။ ကခ်င္တုိင္း KIA မဟုတ္ဘူး၊ဒါေတြကို ကုိယ္ကရွင္းျပရတာေပါ့။ မရွင္းႏိုင္ရင္ လူမ်ဳိးေရးျပႆနာ ျဖစ္ေတာ့မွာေလ။

ဆက္ဆံေရးအဆင္ေျပလာေအာင္ တြန္းအားေပးတဲ့ တျခားအေၾကာင္းအရာေတြကဘာေတြ ျဖစ္မလဲ။

ေအာက္ေျခကစတယ္လို႔ပဲ ေျပာရမလား။ တစ္ရပ္ကြက္တည္း ေနတဲ့သူေတြခ်ည္းပဲ။ အဆက္အဆံမရွိဘူး၊ အေခၚအေျပာ မရွိဘူးဆုိရင္လည္း ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ေခၚၿပီးေတာ့ စုေပးလိုက္တဲ့အတြက္ အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး အေခၚအေျပာ ရွိသြားတယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္သိသြားတယ္၊ ရင္းနွီးသြားတယ္၊ စကားေျပာျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒါကတစ္ခ်က္ေပါ့။ေနာက္ၿပီးေတာ့  ျပႆနာအရင္းအျမစ္ကို ရွာခုိင္းတယ္၊ မတည့္ဘူးဆုိရင္လဲ ဘာျဖစ္လို႔ မတည့္ၾကတာလဲ၊တကယ့္အေၾကာင္းအရင္းက ဘာဆုိတာကို ရွာခိုင္းလိုက္တယ္။ သမုိင္းေၾကာင္းေတြလည္း ျပန္ၿပီး ရြတ္ျပရတာေပါ့ေလ။ ဟိုးအရင္က ေအးအတူပူအမွ် ရွိခဲ့့တယ္၊ ၁၉၄၈ ေနာက္ပိုင္းမွ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြ ဘာေၾကာင့္မို႔ ၿပိဳကြဲသြားတယ္၊ ေရွ႕ေလွ်ာက္မွာလည္း ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ေတြအတူ ေနထုိင္ရဦးမွာပဲ။ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ သားသမီးေတြလက္ထဲမွာ ပဋိပကၡေတြ ထားခဲ့မွာလား။ ေရွရွည္မွာ ၿငိ္မ္းခ်မ္းစြာ အတူယွဥ္တြဲေနႏုိင္ေအာင္ နွစ္ဘက္အသုိင္းအဝိုင္းေတြ မႀကိဳးစားသင့္ဘူးလားေပါ့။ ေျပေျပလည္လည္ရွင္းျပရတယ္။

၁၉၄၈ ေနာက္ပိုင္းဘယ္အခ်ိိန္ေတြမွာပိုၿပီးအဆင္ေျပခဲ့လဲ။

ေလာေလာဆယ္ အနီးစပ္ဆံုးေထာက္ျပတာက …(တပ္မေတာ္နဲ႔ KIA) အပစ္အခတ္ရပ္စဲခဲ့တဲ့ ၁၇ နွစ္တာအခ်ိန္ေတြတုန္းက ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြ ဘယ္လိုရွာေဖြစားေသာက္ႏုိင္ခဲ့တယ္၊ ညသန္းေခါင္ကအစ ဘယ္လိုခရီးသြားလို႔ ရခဲ့တယ္၊ အဲဒီအေျခအေနေတြ သူတုိ႔က ျပန္ရွင္းျပလိုက္တယ္။ လက္ေတြ႔ေနခဲ့ရတဲ့ အေျခအေနေလ။ အဲဒီေတာ့ အားလံုးက ဒီအရသာကို သိေနတယ္ေလ။ အခုအခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ္္တို႔ အဲဒီလိုသြားလို႔ မရဘူးလား။ အေဝးႀကီးမၾကည့္နဲ႔ အဲဒီ ၁၇ ႏွစ္ကာလက အားလံုးႀကံဳခဲ့ရတာပဲေလ။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရဲ႕ အရသာကို ခံစားခဲ့ရတာေလးေပါ့။ ဒါကလက္နက္ကိုင္ပဋိပကၡနဲ႔လည္း တုိက္ရိုက္ ဆက္စပ္ေနတယ္။

ေဒသတြင္းပိုၿပီးၿငိမ္းခ်မ္းလာေအာင္ ႏွစ္ဘက္အဖြဲ႔အစည္းကေရာဘာလုပ္ဖို႔လိုမလဲ။

နွစ္ဘက္စလံုးေတာင္းသင့္တာကို ေတာင္းၿပီးေတာ့ ေပးသင့္တာကို ေပးလိုက္ရင္ေတာ့ ပိုၿပီးေျပလည္မယ္လို႔ ထင္တာပဲ။ မျဖစ္ႏုိင္တာကို မေတာင္းနဲ႔။ ဟိုဘက္ကလည္း ေပးသင့္တဲ့ဟာကို ေပးလိုက္။ ခ်က္ျခင္းလက္ငင္းေတာ့ ျဖစ္ဖို႔မလြယ္ဘူး။ လက္ရွိအေျခအေနကို ကြ်န္ေတာ္ရွင္းျပမယ္၊ ကခ်င္ဘက္ကဆုိရင္ ပတ္ဂ်ီဆန္ဆိုၿပီး ဖြဲ႔လိုက္တယ္၊ အဓိကကေတာ့ ဘိန္းတုိက္ဖ်က္ေရးေပါ့။ တျခားဘက္ကလည္း ျပည္သူ႔စစ္ဆုိၿပီးမွ ဖြဲ႔တယ္။ ဖြဲ႔တာက တစ္ရပ္ကြက္လံုး ပါတာမဟုတ္ဘူး။ ရွမ္းနီျပည္သူ႔စစ္ဆုိၿပီး ရွမ္းနီေတြခ်ည္းပဲ ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါေတြက လူမ်ဳိးေရးေတြကို ကြဲေစတဲ့ကိစၥေတြပဲ။

ထိလြယ္ရွလြယ္ကိစၥေတြကို ညိွႏိႈင္းေဆာင္ရြက္ေပးတဲ့အခါမွာ ဘယ္လိုအေထာက္အပံ့ေတြ လိုအပ္လဲ။

တျခားျပင္ပအကူအညီ မယူခင္တုန္းကေတာ့ လုပ္နုိင္တဲ့တာက မုိးေကာင္းပဲ။ အခုဆုိရင္ မုိးေကာင္းမွာက ကခ်င္ေရာ၊ ရွမ္းေရာဘက္က စာေပယဥ္ေက်းမႈေတြပါလာေအာင္ စည္းရံုးထားတယ္။ ဘာသာေရးအသိုင္းအဝိုင္းေတြ ပါလာတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တုိင္လည္း ဘယ္ဘက္ကိုမွ မယိမ္းဘဲ တည့္တည့္ေလွ်ာက္ေနတာ။ အားလံုးက အားေပးလို႔ အခုဆုိ အဖြဲ႔ေလးတစ္ဖြဲ႔ ျဖစ္ေနၿပီ။ ဒါက ေအာင္ျမင္မႈတစ္ခုလည္း ဟုတ္တယ္။ ရြာကေနၿမိဳ႕၊ ၿမိဳ႕ကေန ျပည္နယ္အထိ ဘယ္လိုတိုးခ်ဲ႕ၿပီးေတာ့ လုပ္မလဲေပါ့ အားလံုးႀကိဳးစားရေအာင္ဆိုၿပီး လုပ္ေနတာ။ အစုိးရရဲ႕ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈကေတာ့ လိုတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔က ရြာေလးအေသးေလးေတြက အစတကယ့္ ပဋိပကၡနယ္ေျမေတြျဖစ္ေနရင္ အဲဒီမွာရွိတဲ့ တုိင္းရင္းသားေတြကို ကူညီခ်င္တယ္၊ သြားခ်င္တယ္။ မသြားရဆိုၿပီး တားတဲ့ ပံုစံ၊ ခြင့္ျပဳမိန္႔တင္ပါဆုိတဲ့ ပံုစံမ်ဳိးေတြျဖစ္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ အရမ္းအခက္အခဲျဖစ္တယ္။ သူတို႔ဘက္က ပူးေပါင္းကူညီမႈကို ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ ျပည္သူေတြပါလာေအာင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ စည္းရံုးႏုိင္တယ္။

ကြ်န္ေတာ္တို႔လုပ္ေနတာ လက္နက္ကိုင္ၿပီး ပုန္ကန္ေနတာ မဟုတ္ဘူး။ တုိင္းရင္းသားအားလံုး ခ်စ္ၾကည္ရင္းႏွီးေအာင္လို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လုပ္ေနၾကတာ။ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ လုပ္ခြင့္ေပးပါတယ္ဆုိတဲ့ ပံုစံမ်ဳိးေလးပဲ လုိခ်င္တယ္။ ။

Tags: