အနာဂတ္ဖက္ဒရယ္ဒီမိုကေရစီ ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏိုင္ငံအတြက္ ဘ႑ာေရးဖက္ဒရယ္စနစ္( ၄ )

.

 

ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ စီးပြားေရးသည္ ယခင္အစိုးရအဆက္ဆက္တို႔၏ ဗဟိုခ်ဳပ္ကိုင္မႈစနစ္မ်ားေၾကာင့္ ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္မႈ ေႏွာင့္ေႏွးေနသည္။ ေျပာင္းလဲလာေသာ ႏုိင္ငံေရးအေျခအေန (စစ္အာဏာရွင္အစိုးရမွ အရပ္သား တစ္ပိုင္း အစိုးရ၊ ထို႔ေနာက္ အရပ္သားအစိုးရဦးေဆာင္သည့္ အုပ္ခ်ဳပ္မႈစနစ္) ႏွင့္အညီ စီးပြားေရးက႑အတြက္ ဥပေဒ၊ နည္းဥပေဒႏွင့္ စည္းမ်ဥ္းအသစ္မ်ားျပ႒ာန္းကာ စီးပြားေရးဆိုင္ရာေျဖေလွ်ာ့မႈမ်ားကို ယခင္ဦးသိန္းစိန္အစိုးရ လက္ထက္တြင္ စတင္ေဆာင္ရြက္လာခဲ့သည္။ သို႔ရာတြင္ စီးပြားေရးျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈမ်ားသည္ ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ နာတာရွည္စီးပြားေရးျပႆနာအခ်ဳိ႕ (ဥပမာ-ဆင္းရဲမြဲေတြမႈ၊ အလုပ္လက္မဲ့ျဖစ္မႈႏွင့္ ကုန္ေစ်းႏႈန္းျမင့္မားမႈ) ကို ထိေရာက္စြာ ကိုင္တြယ္ေျဖရွင္းႏိုင္ျခင္း မရွိခဲ့ေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ ၂၀၁၆ ခုႏွစ္တြင္သမၼတဦးထင္ေက်ာ္ႏွင့္ ႏုိင္ငံေတာ္၏အတိုင္ပင္ခံပုဂိၢဳလ္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တို႔ ဦးေဆာင္သည့္ အစိုးရအဖြဲ႔သည္ ႏိုင္ငံေရးႏွင့္ စီးပြားေရးဆိုင္ရာ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈမ်ားကို ဆက္လက္ေဖာ္ေဆာင္လ်က္ရွိသည္။ သို႔ရာတြင္  အမ်ားျပည္သူ ေမွ်ာ္လင့္ထားသေလာက္ ခရီးမေပါက္သည္ကို ေတြ႔ရွိ ရပါသည္။

ဦးထင္ေက်ာ္ဦးေဆာင္သည့္ အရပ္သားအစိုးရတက္လာၿပီး (၄) လအၾကာတြင္ အေျခခံမူ (၁၂) ခ်က္ပါဝင္ေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ စီးပြားေရးမူဝါဒကို ခ်ျပခဲ့သည္။ ယင္းမူဝါဒသည္ ေရရွည္ တည္တံ့ေသာ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရး၊ အမ်ဳိးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးႏွင့္ ဖက္ဒရယ္စီမိုကရက္တစ္ျပည္ေထာင္စု ေပၚထြန္းေရးကို ဦးတည္ၿပီး စီးပြားေရးက႑ မ်ားစြာကို လႊမ္းၿခံဳထားသည္။ ထိုမူဝါဒမ်ားသည္ ေစ်းကြက္စီးပြားေရးႏွင့္ စီးပြားေရးလြတ္လပ္မႈတို႔ကို အားေပး ေသာ မူဝါဒမ်ားဟု အေကာင္း ရႈျမင္ေပးသူမ်ား ရွိသကဲ့သို႔ ေယဘုယ်ဆန္ၿပီး ေသခ်ာေရရာမႈမရွိေသာ မူဝါဒမ်ား ဟု ေဝဖန္သူမ်ားလည္းရွိသည္။ အစိုးရသည္ ႏိုင္ငံျခားရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈမ်ားႏွင့္ ျပည္တြင္း အေသးစားႏွင့္ အလတ္ စား စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ား (SMEs) ျမႇင့္တင္ရန္ စီးပြားေရးဆိုင္ရာေျဖေလွ်ာ့မႈမ်ား ျပဳလုပ္ခဲ့သည္။ သို႔ရာတြင္ စီးပြားေရးျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈမ်ားမွာ ေႏွးေကြးေနၿပီး စီးပြားေရး တိုးတက္မႈအတြက္ စိုးရိမ္ပူပန္မႈမ်ား ျဖစ္ေစသည္။ ထို႔ေနာက္ ႏွစ္ႏွစ္ခန္႔အၾကာ၌ အခ်က္ (၂၃၈)ခ်က္ပါ စီးပြားေရးျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈအစီအစဥ္(အတိအက်ဆိုေသာ္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ေရရွည္တည္တံ့ခိုင္ၿမဲၿပီး ဟန္ခ်က္ညီေသာ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈ စီမံကိန္းႏွင့္ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ေရးအစီအစဥ္) ကို ထုတ္ျပန္ခဲ့သည္။ ထိုအစီအစဥ္ကို ၿခံဳငံုၾကည့္လွ်င္ ျမန္မာႏိုင္ငံ ဖြံ႔ၿဖိဳး တိုးတက္ေရး အတြက္ ခ်မွတ္ထားေသာ လုပ္ငန္းက႑အလိုက္ စီမံကိန္းမ်ားႏွင့္ လုပ္ငန္းအစီအစဥ္မ်ားသည္ တစ္ႏုိင္ငံလံုး

ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးကိုသာ ဦးတည္ထားၿပီး ဖက္ဒရယ္စနစ္အားျဖင့္ အစိုးရအဖြဲ႔မ်ားအၾကား(ျပည္ေထာင္စုႏွင့္ျပည္နယ္မ်ား) လုပ္ပိုင္ခြင့္အာဏာ ခြဲေဝမႈမ်ားကို လံုးဝနီးပါး ထည့္သြင္းခ်မွတ္ထားျခင္း မရွိသည္ကို ေတြ႔ရသည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ၂၀၁၆ ခုႏွစ္၌ ဦးထင္ေက်ာ္ဦးေဆာင္သည့္ အရပ္သားအစိုးရ တက္လာသည့္တိုင္ ႏိုင္ငံအတြင္း ျပည္တြင္းစစ္မ်ား ဆက္လက္ျဖစ္ပြားေနၿပီး ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးသည္ အခ်ဳိ႕ေသာ တိုင္းရင္းသားနယ္ေျမမ်ား အတြက္ အလွမ္းေဝးေနဆဲျဖစ္သည္။ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ ႏိုင္ငံေရးျပႆနာမ်ားကို စစ္ေရးနည္း လမ္းထက္ ႏုိင္ငံေရးနည္းလမ္းမ်ား (ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးညိႇႏႈိင္းအေျဖရွာသည့္ နည္းလမ္းမ်ား) ျဖင့္ အေျဖရွာရန္ ယခင္အစိုးရ လက္ထက္ကပင္ ႀကိဳးပမ္းလာခဲ့ ေသာ္လည္း တိုင္းရင္းသားမ်ား လိုလားေသာ ရလဒ္ေကာင္းမ်ား မရရွိေသးေပ။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး တည္ေဆာက္ေရး၏ ပထမအဆင့္အေနျဖင့္ ႏိုင္ငံတစ္ဝန္း ပစ္ခတ္တိုက္ခိုက္မႈ ရပ္စဲေရးအတြက္ တစ္ႏို္င္ငံလံုး ပစ္ခတ္တိုက္ခိုက္မႈ သေဘာတူစာခ်ဳပ္ (NCA) ကို သက္ဆိုင္ရာအစုအဖြဲ႔မ်ားက လက္မွတ္ေရးထိုးရမည္ျဖစ္သည္။ ဒုတိယအဆင့္အေနျဖင့္ ႏိုင္ငံေရးေဆြးေႏြးမႈဆိုင္ရာ မူေဘာင္ (FPD) ခ်မွတ္ ကာ ထိုမူေဘာင္အတိုင္း ႏိုင္ငံေရးေဆြးေႏြးပြဲမ်ား က်င္းပသြားရန္ ျဖစ္သည္။ ထို႔ေနာက္ တတိယ အဆင့္ အေန ျဖင့္ ႏိုင္ငံေရးေဆြးေႏြးပြဲရလဒ္မ်ားကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ေဆာင္သြားရန္ ျဖစ္သည္။ သို႔ရာတြင္ လက္ေတြ႔တြင္ ျမန္မာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ငန္းစဥ္သည္ ထိုသို႔ တစ္ဆင့္ခ်င္းသြားသည့္ ပံုစံႏွင့္ ေသြဖီေနသည္ကို ေတြ႔ရသည္။

ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔အစည္းေပါင္း (၂၁) ခုရွိသည့္အနက္ လက္ရွိတြင္ (၁၀) ဖြဲ႔သာ NCA ထိုးထားသည္။ လက္ရွိအစိုးရသည္ NCA မထိုးရေသးသည့္ အဖြဲ႔မ်ားႏွင့္ ဆက္လက္ညိႇႏႈိင္းမႈမ်ားရွိေသာ္ လည္း တိုးတက္မႈ အေျခအေနမွာ ေရရာမႈမရွိသည့္အျပင္ NCA ထိုးထားၿပီးေသာ အဖြဲ႔အခ်ဳိ႕ႏွင့္လည္းလက္နက္ ကိုင္ ပဋိပကၡမ်ား ရံဖန္ရံခါ ျပန္လည္ျဖစ္ပြားေနသျဖင့္ NCA သည္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ အာမခံခ်က္ရွိေသာ လမ္းေၾကာင္းတစ္ခုဟု မွတ္ယူရန္ ခက္ခဲေစသည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း NCA မဟုတ္သည့္ အျခားေသာ လမ္း ေၾကာင္း မ်ားကို ရွာေဖြေဖာ္ထုတ္သြားရန္ ၂၀၁၇ ခုႏွစ္တြင္ တုိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရး အဖြဲ႔ အစည္းအခ်ဳိ႕က ဖြဲ႔စည္းလိုက္သည့္ ျပည္ေထာင္စုႏိုင္ငံေရးေဆြးေႏြးညိႇႏႈိင္းေရးေကာ္မတီ (FPNCC) က အဆို ျပဳခဲ့သည္။ NCA ျပင္ပလမ္းေၾကာင္းမ်ားသည္ မည္သို႔ေသာ လမ္းေၾကာင္းမ်ား ျဖစ္သည္မွာ စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းၿပီး ဆက္လက္ေစာင့္ၾကည့္ေလ့လာရမည္ ျဖစ္သည္။

လက္ရွိသြားေနေသာ NCA လမ္းေၾကာင္းကို အက်ဥ္းခ်ဳံးၿပီး ေဖာ္ျပသြားမည္။ NCA ပါ ႏိုင္ငံေရးလမ္းျပေျမပံုအရ  NCA ထိုးၿပီးလွ်င္ FPDေရးဆြဲၿပီး FPD ႏွင့္အညီ   ႏိုင္ငံေရးေဆြးေႏြးပြဲမ်ားကို   ျပည္နယ္အဆင့္ႏွင့္ျပည္ေထာင္စု အဆင့္ က်င္းပသြားရန္ျဖစ္သည္။ FPD ပါ အခန္း (၅) ႏိုင္ငံေရးေဆြးေႏြးပြဲမ်ား (ျပည္နယ္ႏွင့္ ျပည္ေထာင္စု အဆင့္) တြင္ ေဆြးေႏြးမည့္ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို   ႏိုင္ငံေရး၊ လူမႈေရး၊ စီးပြားေရး၊ လံုၿခံဳေရး၊ ေျမယာႏွင့္သဘာဝသယံဇာတဆိုင္ရာ မူဝါဒကိစၥရပ္မ်ားဟူ၍ က႑ႀကီး (၅) ရပ္အားျဖင့္ ခြဲျခားထားသည္။ ထိုက႑ႀကီး (၅) ခုႏွင့္ စပ္လ်ဥ္းသည့္   ေခါင္းစဥ္ခြဲမ်ားကို ျပည္ေထာင္စုၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးမႈ ပူးတြဲေကာ္မတီ (UPDJC) က ေဆြးေႏြးညႇိႏိႈင္းၿပီး ခ်မွတ္ေပးသည္။

၂၀၁၆ ခုႏွစ္တြင္ ဦးထင္ေက်ာ္ဦးေဆာင္ေသာ NLD အစိုးရတက္လာေသာအခါ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဖာ္ေဆာင္ႏိုင္ရန္ “ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရ၏ အမ်ဳိးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးႏွင့္   ျပည္ေထာင္စုၿငိမ္းခ်မ္းေရး လမ္းျပေျမပံု” ကို ခ်မွတ္ ခဲ့သည္။ ထိုလမ္းျပေျမပံုတြင္ အဆင့္ (၇) ဆင့္ပါၿပီး အဆင့္ (၃) တြင္ ဆက္လက္အတည္ျပဳၿပီးေသာ ႏိုင္ငံေရး ေဆြးေႏြးမႈ မူေဘာင္ႏွင့္အညီ ျပည္ေထာင္စုၿငိမ္းခ်မ္းေရးညီလာခံ - ၂၁ ရာစုပင္လံု က်င္းပျခင္းပါဝင္သည္။ လက္ရွိတြင္ ျပည္ေထာင္စုၿငိမ္းခ်မ္းေရးညီလာခံကို (၂) ႀကိမ္ က်င္းပၿပီးစီးခဲ့ၿပီးျဖစ္သည္။

ျပည္ေထာင္စုၿငိမ္းခ်မ္းေရးညီလာခံ ပထမအႀကိမ္အစည္းအေဝးကို ေနျပည္ေတာ္တြင္ ၂၀၁၆ ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လ (၃၁) ရက္ေန႔မွ စက္တင္ဘာလ (၃) ရက္ေန႔အထိ (၄) ရက္ၾကာက်င္းပခဲ့သည္။ အစိုးရ၊လႊတ္ေတာ္၊တပ္မေတာ္၊ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးအဖြဲ႔မ်ား၊ ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ား၊ တိုင္းရင္းသားကိုယ္စားလွယ္မ်ားႏွင့္ ပါဝင္သင့္ပါဝင္ထိုက္ေသာပုဂၢိဳလ္မ်ား တက္ေရာက္ခဲ့ၾကၿပီး အဆိုျပဳစာတမ္းစုစုေပါင္း (၇၂) ေစာင္ကို ဖတ္ၾကား တင္သြင္းခဲ့သည္။ စာတမ္း အမ်ားစုတြင္ ပင္လံုစာခ်ဳပ္သမိုင္းေၾကာင္း၊ ႏိုင္ငံေရးတန္းတူေရးႏွင့္ ဖက္ဒရယ္စနစ္ ဆိုင္ရာအာဏာခြဲေဝမႈတို႔ကို တင္ျပေဆြးေႏြးထားသည္။ စာတမ္းအခ်ဳိ႕၌သာ စီးပြားေရးက႑ဆိုင္ရာ မူဝါဒမ်ား ပါရွိၿပီး ေစ်းကြက္စီးပြားေရးစနစ္ က်င့္သံုးရန္၊ မွ်တၿပီး ထိေရာက္မႈရွိေသာ အခြန္စနစ္တစ္ခု တည္ေဆာက္ရန္၊ သဘာဝသယံဇာတဝင္ေငြမ်ားကို ခြဲေဝရန္၊ ဗဟိုခ်ဳပ္ကိုင္မႈ ေျဖေလ်ာ့ရန္ စသည့္ေယဘုယ်ဆန္ေသာ စီးပြားေရး ဆိုင္ရာ အဆိုျပဳမူဝါဒမ်ား ပါဝင္သည္။ ပထမအႀကိမ္အစည္းအေဝးကို စာတမ္းတင္သြင္းဖတ္ၾကားျခင္းျဖင့္သာ က်င္းပခဲ့ၿပီး အဆိုျပဳခ်က္မ်ားအေပၚ ေဆြးေႏြးညႇိႏိႈင္းမႈမရွိသျဖင့္ ဖက္ဒရယ္မူဝါဒဆိုင္ရာ ရလဒ္မ်ား မထြက္ေပၚ ခဲ့ေပ။ သို႔ရာတြင္ ညီလာခံကို ရုပ္ျမင္သံၾကားမွတစ္ဆင့္ တိုက္ရိုက္ထုတ္လႊင့္ျပသခဲ့သျဖင့္ အစုအဖြဲ႔ အသီးသီး၏ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုဆိုင္ရာ သေဘာထားဆႏၵမ်ားကို တစ္ႏိုင္ငံလံုးက သိခြင့္ရခဲ့သည္။

ျပည္ေထာင္စုၿငိမ္းခ်မ္းေရးညီလာခံ ဒုတိယအႀကိမ္အစည္းအေဝးကို ေနျပည္ေတာ္တြင္ ၂၀၁၇ ခုႏွစ္၊ ေမလ (၂၄) ရက္ေန႔မွ(၂၉) ရက္ေန႔အထိ (၆) ရက္ၾကာ က်င္းပခဲ့သည္။ ဒုတိယအႀကိမ္အစည္းအေဝးထူးျခားခ်က္မွာ ျပည္ေထာင္စုအဆင့္ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေႏြးပြဲက်င္းပျခင္းမျပဳမီ ျပည္နယ္/တို္င္းေဒသႀကီးအခ်ဳိ႕တြင္ လူမ်ဳိးႏွင့္ ေဒသအလိုက္ ႏိုင္ငံေရးေဆြးေႏြးပြဲမ်ား က်င္းပခဲ့ၿပီး ထြက္ရွိလာေသာ က႑အလိုက္ မူဝါဒအႀကံျပဳခ်က္မ်ားကို UPDJC ၏ အလုပ္အဖြဲ႔မ်ားသို႔ တင္သြင္းခြင့္ရခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ ထုိအလုပ္အဖြဲ႔မ်ား၏ စိစစ္မႈမ်ားမွတစ္ဆင့္ ထြက္ေပၚလာေသာ မူဝါဒအဆိုျပဳခ်က္မ်ားကို ျပည္ေထာင္စု အဆင့္တြင္ ေဆြးေႏြးညိႇႏႈိင္းၾကသည္။ UPDJC အလုပ္အဖြဲ႔သို႔ စုစုေပါင္း စာတမ္း (၈) ေစာင္ တင္းသြင္းခဲ့ေသာ္လည္း စာတမ္းအခ်ဳိ႕၌သာ စီးပြားေရးက႑ အဆိုျပဳခ်က္မ်ား ပါဝင္သည္။ ဒုတိယအႀကိမ္ အစည္းအေဝးတြင္တင္သြင္းခဲ့ေသာ အဆိုျပဳခ်က္ (၄၅) ခ်က္ အနက္ (၃၇) ခ်က္ကို ျပည္ေထာင္စုသေဘာတူစာခ်ဳပ္၏ အစိတ္အပိုင္း (၁) အျဖစ္ ညီလာခံတက္ခဲ့ေသာ အစု အဖြဲ႔အသီးသီး၏ ကုိယ္စားလွယ္မ်ားက သေဘာတူလက္မွတ္ ေရးထုိးခဲ့သည္။ စီးပြားေရးက႑တြင္ သေဘာ တူညီခ်က္ (၁၁) ခ်က္ ရရွိခဲ့သည္။

ျပည္ေထာင္စုၿငိမ္းခ်မ္းေရးညီလာခံ၏ ဒုတိယအႀကိမ္အစည္းအေဝးမွ ရလဒ္မ်ား (သေဘာတူညီခ်က္ ၃၇ ခ်က္) ထြက္ေပၚလာေသာ္လည္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးပြဲျဖစ္စဥ္ႏွင့္ ရလဒ္မ်ားမွာ အျငင္းပြားစရာႏွင့္ ေဝဖန္စရာမ်ား ျဖစ္ခဲ့သည္။ ညီလာခံတြင္ပါဝင္သင့္ပါဝင္ထိုက္ေသာ အစုအဖြဲ႔မ်ားအာလံုး ပါဝင္ခြင့္ (ဥပမာ - NCA မထိုးရေသး ေသာ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔မ်ားႏွင့္ အရပ္ဘက္လူမႈအဖြဲ႔အစည္းမ်ား ပါဝင္ခြင့္) မရခဲ့သျဖင့္ သေဘာ တူညီခ်က္သည္ အားလံုးကို ကိုယ္စားျပဳမႈမွာ ေမးခြန္းထုတ္စရာ ျဖစ္ေနသည္။ ထူးျခားခ်က္တစ္ခုမွာ ညီလာခံ (အထူးသျဖင့္ ႏိုင္ငံေရးက႑ေဆြးေႏြးမႈ) အတြင္း တင္းမာမႈမ်ားရွိခဲ့သျဖင့္ ညီလာခံက်င္းပသည့္ရက္ကိုတစ္ရက္ ထပ္တိုးၿပီး က်င္းပခဲ့ရသည္။ ထို႔အျပင္ ရရွိလာေသာ က႑အလိုက္ သေဘာတူညီခ်က္မ်ားတြင္ “ဖြဲ႔စည္းပံုႏွင့္ အညီ” စကားရပ္ပါရွိၿပီး ထိုစကားရပ္သည္ ၂၀၀၈ ဖြဲ႔စည္းပံု မူေဘာင္ကို ရည္ညႊန္းေနျခင္းျဖစ္ရာ ဖက္ဒရယ္ ျပည္ေထာင္စုကို ဖြဲ႔စည္းပံုေအာက္တြင္ ပံုေဖာ္သြားမည့္ သေဘာရွိသည္။ ထို႔အျပင္ သေဘာတူညီခ်က္မ်ားသည္ ၂၀၀၈ ဖြဲ႔စည္းပံုပါ ျပ႒ာန္းခ်က္အခ်ဳိ႕ႏွင့္ မ်ားစြာဆင္တူေနသည္ကို ေတြ႔ရသျဖင့္ ျပည္နယ္မ်ား၏ လုပ္ပိုင္ခြင့္အာဏာမ်ား သိသာထင္ရွားစြာ တိုးလာျခင္းမရွိသည္ကို သံုးသပ္ႏိုင္ပါသည္။

ဒုတိယအႀကိမ္အစည္းအေဝးရလဒ္ကို မၾကာေသးမီက (၂၀၁၈ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၂၈ ရက္ေန႔) ျပည္ေထာင္စု လႊတ္ေတာ္တြင္ အတည္ျပဳၿပီး ျဖစ္ေသာ္လည္း ထိုသေဘာတူညီခ်က္မ်ားကို မည္သည့္အခ်ိန္တြင္ အေကာင္ အထည္ေဖာ္သြားမည္ကို မသိရေသးေပ။ ထို႔ျပင္ ဆက္လက္က်င္းပမည့္ ျပည္ေထာင္စုၿငိမ္းခ်မ္းေရး ညီလာခံ အစည္းအေဝးမ်ားမွာလည္း တိုင္းရင္းသား ျပည္သူမ်ား လိုလားေသာ ရလဒ္ေကာင္းမ်ား ထြက္ေပၚလာရန္ စိန္ေခၚမႈမ်ားစြာ ရွိေနသည္။ NCA ထိုးထားၿပီးေသာ အဖြဲ႔မ်ားသည္ ေနာင္လာမည့္ အစည္းအေဝးမ်ားအတြက္   ျပည္သူလူထုႏွင့္ေတြ႔ဆံုၿပီး   ျပည္နယ္အဆင့္ ႏိုင္ငံေရးေဆြးေႏြးပြဲမ်ားက်င္းပခြင့္ႏွင့္ပတ္သက္၍ အကန္႔အသတ္ မ်ားရွိေနခ်ိန္၌ လက္မွတ္ထိုးထားေသာ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္တပ္ဖြဲ႔အခ်ဳိ႕ႏွင့္ တပ္မေတာ္ၾကား တိုက္ပြဲ မ်ား မၾကာခဏ ျပန္လည္ျဖစ္ပြားေနသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ NCA လမ္းေၾကာင္းတြင္ ပါဝင္ေနသည့္ အစုအဖြဲ႔မ်ား၏ ႏုိင္ငံေရးဆႏၵျပည့္ဝမႈမွာ ေမးခြန္းထုတ္စရာ ျဖစ္ေနသည္။  ။

  1. အနာဂတ္ဖက္ဒရယ္ဒီမိုကေရစီ ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏိုင္ငံအတြက္ ဘ႑ာေရးဖက္ဒရယ္စနစ္ ( ၁ )

  2. အနာဂတ္ဖက္ဒရယ္ဒီမိုကေရစီ ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏိုင္ငံအတြက္ ဘ႑ာေရးဖက္ဒရယ္စနစ္ ( ၂ )

  3. အနာဂတ္ဖက္ဒရယ္ဒီမိုကေရစီ ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏိုင္ငံအတြက္ ဘ႑ာေရးဖက္ဒရယ္စနစ္ ( ၃ )