ငယ္ငယ္က ႐ုပ္ရွင္ရိုက္ဖို႔ပဲပူဆာခဲ့တဲ့ အိစိေကြး

.

YOPE Redchair ပရိသတ္မ်ားအားလံုးမဂၤလာပါရွင္။ ဒီတစ္ပတ္ YopeRedchair အစီအစဥ္မွာေတြ႕ရမယ့္ သူကေတာ့ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ပရိသတ္နဲ႔ ရင္းႏွီးမႈ ရရွိၿပီးသားသူ၊ အဆုိေရာသ႐ုပ္ေဆာင္ပါ ေကာင္းတဲ့ ကေလးသ႐ုပ္ေဆာင္ အိစိေကြး ျဖစ္ပါတယ္။

ကိုယ္တုိင္ေရြးခ်ယ္မႈ ရွိတဲ့ ကေလးဘဝကတည္းကသ႐ုပ္ေဆာင္ အလုပ္ကိုေရြးခ်ယ္ခဲ့တာမိဘေတြရဲ႕ တြန္းအားေပးမႈေၾကာင့္လား။

ကၽြန္ေတာ္ကငယ္ငယ္ေလးကတည္းကသိတတ္စအရြယ္ကတည္းက ႐ုပ္ရွင္႐ိုက္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵေတြ ရွိတာ။ မုန္႔စားခ်င္တယ္ဆုိၿပီးပူဆာတာမ်ိဳးမဟုတ္ဘဲနဲ႔ ႐ုပ္ရွင္႐ိုက္ခ်င္တယ္ဆိုၿပီးပူဆာတာ။ အဲဒါေၾကာင့္မုိ႔ အေမတို႔ကလည္းပထမေတာ့ မယံုၾကဘူးေပါ့ေလ။ ဒါေပမယ့္ အရမ္းလုပ္ခ်င္တယ္ေျပာေတာ့ အဲဒါဆုိလည္းလုပ္ဆိုၿပီးအဖြဲ႕တစ္ဖြဲ႕ထဲထည့္ေပးလုိက္ေတာ့ ႐ိုက္ျဖစ္သြားတာေပါ့။

ျမန္မာႏိုင္ငံမွာမိဘေတြကသားသမီးေတြအေပၚကိုလႊမ္းမိုးျခယ္လွယ္တာမ်ိဳးေတြရွိတယ္။ ေမာင္ေလးရဲ႕ မိသားစုပံုစံကေရာ။

အဲဒီလိုမ်ိဳးေတာ့ မရွိပါဘူး မိဘတုိင္းကသားသမီးေတြကိုေကာင္းေစခ်င္လို႔ ေျပာတာေတြ ႀကီးပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခ်ိဳ႕ ကိစၥေတြ ၾကေတာ့လည္းကိုယ္ကဘာလုပ္ခ်င္တယ္။ သူတို႔ကလည္းဘာလိုခ်င္တယ္ အဲဒီႏွစ္ခုကိုညွိေအာင္ လုပ္မယ္ဆုိရင္ေတာ့ ျပႆနာအႀကီးႀကီးတက္ဖို႔ဆိုတာမရွိပါဘူး။ အေမနဲ႔ကလည္းငယ္ငယ္ေလးကတည္းကအေမလိုေပါင္းတယ္။ သူငယ္ခ်င္းလိုေပါင္းတယ္။ ဘာလုပ္ခ်င္တယ္။ ဘာျဖစ္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ တစ္ခါတည္းေျပာျပတယ္။ သူကလည္းအၾကံဥာဏ္ေပးတယ္။ သားဘာလုပ္ခ်င္တယ္။ အဲဒီလိုမ်ိဳးဆိုေတာ့ ျပႆနာအဲဒီလုိမရွိပါဘူး။

သာမန္လူငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘဝကိုစြန္႔လႊတ္ၿပီးေတာ့ သ႐ုပ္ေဆာင္လူငယ္ဘဝနဲ႔ ျဖတ္သန္းရတာကတကယ္ကိုေပ်ာ္ရြင္မႈ ရွိရဲ႕လား။

ကိုယ္ဝါသနာပါတာကိုယ္လုပ္ရတ့ဲအတြက္ ေပ်ာ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခါတေလက်ေတာ့လည္းစိတ္ညစ္ရတယ္။ အရာရာတုိင္းကေတာ့ အေကာင္းရွိသလိုအဆုိးလည္းရွိတယ္ေလ။ ကိုယ္ဘယ္ေလာက္ပဲဒီလိုမ်ိဳး ႐ိုက္ၿပီးေတာ့ သာမန္လူေတြလိုလြတ္လြတ္လပ္လပ္ မေနရတဲ့ အခါက်ေတာ့ တစ္ခါတေလက်ရင္လည္းစိတ္ညစ္ရတာေပါ့။ ငယ္ငယ္တုန္းကဆိုရင္ လြတ္လပ္ေရးေန႔ေတာင္ ထြက္ၿပီးမကစားရတာရွိတယ္။ အိမ္မွာအၿမဲတစ္ေနကုန္ေနတယ္။ အလုပ္ေလးရွိမွ ထြက္လုပ္လုိက္တယ္။ အရမ္းလြတ္လြတ္လပ္လပ္ေတာ့ ငယ္ငယ္တုန္းကမေနခဲ့ရဘူးေပါ့။

အိစိေကြးမျဖစ္ခင္ အခ်ိန္ကလြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေပ်ာ္ခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ေလးရွိရင္ ေျပာျပေပးပါ။

ေလးႏွစ္ခြဲမွာအႏုပညာအလုပ္ကိုစလုပ္တာဆုိေတာ့ ၾကားတဲ့ကအခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ္လည္းေသခ်ာမမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ေက်ာင္းသြားတဲ့ အခ်ိန္ေလးေတာ့ ငိုရတာေလးအၿမဲမွတ္မိတယ္။ ဘာလို႔လဲဆုိေတာ့ ငယ္ကတည္းက ကၽြန္ေတာ္ကအရမ္းအငိုသန္တာ။ အေမကမူႀကိဳေက်ာင္းကားေပၚတင္ၿပီးတာ့တာ ျပလုိက္ၿပီဆုိရင္ ဘာမွ မသိဘူးငိုၿပီ။ အဲဒါ ေက်ာင္းေရာက္တဲ့အထိငိုတာ။ မူႀကိဳ စတက္ကတည္းကမူႀကိဳၿပီးတဲ့အထိမနက္တုိင္းေန႔တုိင္းငိုရတယ္။ အဲဒါေတာ့ အမွတ္တရေပါ့။

ျမန္မာႏုိင္ငံမွာကေလးသ႐ုပ္ေဆာင္ေတြရဲ႕ ကာ႐ိုက္တာကတစ္ပံုစံတည္းသြားတာေတြ႕ရတယ္။ ဥပမာဆိုရင္ ငိုရတဲ့အခန္းဆုိရင္ လံုးဝငိုေနရတယ္။ ရယ္ရတဲ့ အခန္းဆုိလည္းလံုးဝရယ္ေနရတယ္။ အဲဒီလုိတစ္ျခားတစ္ျခားရဲ႕ ကာ႐ိုက္တာေတြကဘာေၾကာင့္ ႐ိုက္ခြင့္မရတာလဲ။ အဲဒီလို ႐ိုက္ခြင့္မရတာက ဒါ႐ိုက္တာရဲ႕ ေရြးခ်ယ္မႈေၾကာင့္လား။ ကေလးသ႐ုပ္ေဆာင္ေတြရဲ႕ အားနည္းမႈေၾကာင့္လား။

ဒါၾကေတာ့ အားလံုးနဲ႔ ဆက္စပ္ေနတယ္ဗ်။ အခုေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ အရမ္းလည္းပြင့္လင္းလာၿပီ ႐ိုက္တာေတြကလည္းအရင္နဲ႔ မတူေတာ့ဘူးေပါ့ေလ။ အရင္ကက်ေတာ့ မင္းသားမင္းသမီးေတြပဲဦးစားေပး ႐ိုက္ၾကတဲ့ ေခတ္မ်ိဳးပဲရွိတယ္ေလ။ ကေလးသ႐ုပ္ေဆာင္ေတြ ဘာေတြကအဲဒီေလာက္ႀကီးမလုိအပ္ဘူးဗ်။ ေတာ္႐ံုေလာက္ပဲသ႐ုပ္ေဆာင္ၾကတယ္။ ငိုတယ္။ ရယ္တယ္။ အေပ်ာ္ေလးေတြ ဒီေလာက္ပဲ။ ဒါေပမယ့္ အခုေနာက္ပိုင္းၾကေတာ့ ဇာတ္အိမ္ကိုလည္းက်စ္က်စ္လ်စ္လ်စ္ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္လာၾကတယ္။ သ႐ုပ္ေဆာင္ေတြကလည္းမင္းသားမင္းသမီးမွ မဟုတ္ဘူး။ သူတို႔ရဲ႕ ကာ႐ိုက္တာတစ္ေနရာမွာပီျပင္ေအာင္ သ႐ုပ္ေဆာင္ၾကတယ္။ ၿပီးေတာ့ မင္းသားမင္းသမီးကိုအေကာင္းဆံုးပ့ံပိုးေပးၾကတယ္။ အခုေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ လုပ္ခြင့္မရတာမ်ိဳးမရွိေတာ့ပါဘူး။ တစ္ေျဖးေျဖးနဲ႔ေတာ့ ကာ႐ိုက္တာမ်ိဳးစံုလုပ္လာၾကပါၿပီ။    ။