ပြဲေတာ္ေတြ ႏႊဲေပ်ာ္ေစ

.

ၿပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္မ်ားက ၿငိမ္းခ်မ္းေရး စာေပပြဲေတာ္တို႔၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ကပြဲသဘင္တို႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ဟုိဟာဒီဟာတုိ႔ဆုိၿပီး ဗမာျပည္မွာ အေတာ္ေလး က်င္းပခဲ့ၾကတာ သတိထားမိတယ္။ ပြဲေတြဘာေတြဆုိတာကလည္း သိတဲ့အတုိင္းပဲ ေရးၾကသားၾက ေျပာၾကေဟာၾက ဆုိၾကကၾကနဲ႔ ၿပီးေတာ့လည္း ၿပီးသြားတာပါ။ တကယ့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကလည္း အဲဒီပြဲေတြအတုိင္းပါခင္ဗ်။ အခုလည္း က်င္းပေနျပန္တာက ၿငိမ္းခ်မ္းေရး သီခ်င္းဆုိၿပိဳင္ပြဲတဲ့၊ ၿမိဳ႕ႀကီးမ်ားအႏွံ႔ အက်ယ္အျပန္႔ က်င္းပလာတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ဆုကေတာ့ ဘယ္လိုေပးမယ္ မသိဘူး။ ေမာင္မွန္ သေဘာဆုိရင္ေတာ့ ပထမဆုအျဖစ္ ၂၀၀၈ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒပါပုဒ္မ ၄၃၆ ကုိ ျပင္ခြင့္ ေပးလုိက္မယ္။ ဒုတိယက ၅၉(စ) ျပင္ခြင့္ေပါ့။ တတိယက် (အခုေဟာ့ေနတဲ့) ၆၆ဃ ကုိ ဖ်က္သိမ္းေပးမယ္။

ဦးစီးစီစဥ္တဲ့အထဲ ျပန္ၾကားေရးဝန္ႀကီးဌာနကလည္း ပါတယ္ေလ။ ဝန္ႀကီးဌာနဆုိတာ အစုိးရပဲမို႔လား။ အဲဂေလာက္ ကေလးမ်ား လုပ္ပုိင္ခြင့္ရွိရင္ အေတာ္ေကာင္းမယ္ထင္တာပဲ။ (တကယ့္ၿငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႔လည္း အေတာ္နီးသြားမယ္ ထင္တာပဲ) ေနာက္ၿပီး ၄၃၆ တုိ႔ ၅၉(စ)တို႔ဆုိတာ ခုေနခါမွာ သံုးလံုးဂဏန္းလုိလုိ၊ ႏွစ္လံုးဂဏန္းလုိလုိ ျဖစ္သြားၿပီး လူထုၾကား တာမသြား၊ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြၾကား ေခတ္မစားေတာ့တာကုိလည္း ေမာင္မွန္ မခ်င့္မရဲ ျဖစ္မိလို႔ပါ။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီ ပုဒ္မအားလံုးဟာ ဒီမုိကေရစီအင္အားစုေတြ အာဏာရသည္ျဖစ္ေစ၊ မရသည္ျဖစ္ေစ၊ အၿမဲတေစ ျပင္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားေနရမယ့္ အရာေတြလို႔ ေမာင္မွန္ သေဘာေပါက္ထားလို႔ပါ ခင္ဗ်ာ။

မၾကာမီလာမည္ဆုိတဲ့ ေနာက္တစ္ပြဲကေတာ့ ျမန္မာ့ ဒီမုိကေရစီပြဲေတာ္တဲ့၊ (ျမန္မာ့ဆုိရွယ္လစ္ ပြဲေတာ္ကေတာ့ ၂၆ ႏွစ္တုိင္တိုင္ က်င္းပၿပီးစီးသြားခဲ့ပါၿပီ။ တျပည္လံုးလည္း မြဲျပာက်သြားခဲ့ပါၿပီ) ႏုိင္ငံနဲ႔ လူမ်ိဳးရဲ႕ ကုိယ္က်င့္တရားန႔ဲ ဂုဏ္သိကၡာ ျမင့္မားေစဖို႔ ဒီမုိကေရစီလမ္းေၾကာင္းကုိ ေလွ်ာက္လွမ္းတဲ့ေနရာမွာ ခံယူလုပ္ေဆာင္ရမယ့္ ဒီမုိကေရစီ က်င့္စဥ္နဲ႔ စိတ္ထားေတြ တုိးပြားရွင္သန္ေစဖုိ႔ အေထာက္အပံ့ျဖစ္ေစရန္ ရည္ရြယ္ၿပီး ျမန္မာ့ဒီမုိကေရစီပြဲေတာ္ကုိ ႐ုပ္ရွင္ျပပြဲ၊ အၿငိမ္ၿပိဳင္ပြဲ၊ ပေဒသာကပြဲ၊ (႐ုပ္ရွင္၊ ဂီတ၊ သဘင္) ေတြနဲ႔ စည္ကားသိုက္ၿမိဳက္စြာ က်င္းပဖို႔ ျပင္ဆင္ေနတဲ့အေၾကာင္း   ႏုိင္ငံပုိင္သတင္းစာမွာ ဖတ္လုိက္ရပါတယ္။ ဒီပြဲလည္း ျပန္ၾကားေရးဝန္ႀကီးဌာနက ဦးစီးက်င္းပမယ့္ သေဘာပါပဲ)ရည္ရြယ္ခ်က္၊ ရည္မွန္းခ်က္ေတြကေတာ့ အႀကီးႀကီးေတြပဲေနာ္။ ကိုယ့္က်င့္တရားေတြ ဂုဏ္သိကၡာေတြ ဒီမုိကေရစီစိတ္ဓာတ္ေတြ က်င့္စဥ္ေတြ စံုေနတာပဲ။ က်င္းပမယ့္ေန႔ကလည္း ၾကည့္ဦး၊ စက္တင္ဘာလ ၁၅ ရက္ကေန ၂၁ ရက္ေန႔အထိတဲ့။ အမေလး သူနဲ႔က်မွ တုိက္တိုက္ဆုိင္ဆိုင္ဆုိတဲ့ အတုိင္းပဲ ျမန္မာဆုိရွယ္လစ္ အဆံုးသတ္ၿပီး ျမန္မာ့ဒီမုိကေရစီစတင္တဲ့ ရက္သတၱပါတ္နဲ႔ တစ္ထပ္တည္း သြားက်ေနတယ္။ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ ၁၈ ရက္ေန႔ဟာ ျမန္မာ့ဆုိရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ပါတီ အဆံုးသတ္သြားၿပိး တုိင္းျပည္ေခ်ာက္ထဲက်ဖို႔ လက္ႏွစ္လံုးသာ လုိေတာ့တဲ့ အခ်ိန္မွာ ကယ္တင္ရွင္ေပၚလာၿပီး ျမန္မာ့ဒီမုိကေရစီ ခရီးကုိ စတင္ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့တဲ့ ေန႔မဟုတ္လား။ အမွတ္တမဲ့မွ အမွတ္တရသို႔ေပါ့။ အဲဒီတုန္းကမ်ားဆုိ တစ္တုိင္းျပည္လံုးကုိ အုန္းအုန္းကၽြက္ကၽြက္ပါပဲ။ ျပည္သူေတြဆုိတာ ေပ်ာ္လုိက္ ရႊင္လုိက္ၾကတာ ဒီမုိကေရစီလမ္းေပၚေရာက္ၿပီဆုိၿပီးေတာ့ေလ။ ျပည္လံုးအနွံ႔လည္း ေဗ်ာက္အုိးသံေတြကုိ တဒိန္းဒိန္း တဒိုင္းဒိုင္းနဲ႔ ဆူညံေနတာပါပဲ။ ေပ်ာ္လို႔ေပ်ာ္လို႔။ တစ္ခ်ိဳ႕မ်ား အေပ်ာ္လြန္သြားၾကတာေတြေတာင္ ရွိတယ္။ စည္းမဲ့ကမ္းမဲ့ ေဗ်ာက္အုိးေတြေၾကာင့္ တခ်ိဳ႕ ေသရရွာတယ္။ တခ်ိဳ႕ ေသြးထြက္သံယို ျဖစ္ၾကရရွာတယ္။ စညး္မရွိ ကမ္းမရွိ ဒီမုိကေရစီဆုိရင္ လူေသတတ္တာမို႔ စည္းကမ္းျပည့္ဝေသာ ဒီမုိကေရစိဆုိတာ ျဖစ္ေပၚလာတယ္လို႔ ေမာင္မွန္ ထင္တာပဲ။

ဒီပြဲသဘင္ႀကီးမွာလည္း ဆုေတြဘာေတြမ်ား ခ်ီးျမႇင့္ေပးသြားမယ္ဆုိရင္ျဖင့္ (အၿငိမ့္ၿပိဳင္ပြဲကေတာ့ ေသခ်ာေပါက္ ဆုေပးမွာ) ပထမဆုႀကီးအျဖစ္ ၂၀၀၈ ဖြဲ႔စည္းပံု ျပင္ဆင္ခြင့္ကုိ ေပးလုိက္ပါလို႔ ေမာင္မွန္က တုိက္တြန္းရေၾကာင္းပါ။ ဒုတိယဆုလည္းဒါ၊ တတိယဆုလည္းဒါ၊ ႏွစ္သိမ့္ဆုလည္း ဒါမွဒါသာ ေပးလုိက္ေစခ်င္ေၾကာင္းပါခင္ဗ်ာ။ ဒါမွသာ မရွိကအရွိျဖစ္မွာပါ။ အတုက အစစ္ျဖစ္မ်ာပါ။ ႏုိ႔မို႔လို႔ကေတာ့ သ႑ာန္လုပ္ သ႐ုပ္တူရတဲ့ ပြဲေတြ ဗမာျပည္မွာ တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ ပိုေပါလာမွာပါ။

ျမန္မာ့ ဆုိရွယ္လစ္ လမ္းစဥ္ပါတီ ေခတ္တုန္းကေတာ့ အလုပ္သမားေတြ၊ ေတာင္သူလယ္သမား ဦးႀကီးေတြ၊ ဆုိရွယ္လစ္ ဒီမုိကေရစီေတြ၊ လုပ္သားျပည္သူ စတာေတြ တအား အသံုးမ်ားပါတယ္။ လုပ္လုိက္ရတဲ့ အလုပ္သမား ႏွီးေႏွာဖလွယ္ပြဲ၊ လယ္သမား ႏွီးေႏွာဖလွယ္ပြဲေတြ၊ က်င္းပလုိက္ရတဲ့ အလုပ္သမားေန႔၊ ေတာင္သူလယ္သမားေန႔ေတြ......။ ေနာက္ဆံုး ဘာျဖစ္သြားသလဲဆုိေတာ့ အမ်ားသိေတာ္မူၾကတဲ့အတုိင္းပါခင္ဗ်ာ။ မဟုတ္တာကုိ အဟုတ္လုပ္ရေတာ့ အဟုတ္ထက္ပိုၿပီး မဟုတ္ကဟုတ္က လုပ္ျပရတာကလား၊ (နား႐ႈပ္မသြားနဲ႔ေနာ္) သာသာထုိးထုိး   ေတြခ်ည္းေပါ့။   ျမန္မာ့ဆုိရွယ္လစ္ရဲ႕ အရသာ စပ္ခါးခါးႀကီးမွန္း ျပည္သူအမ်ား သိနားလည္သြားခဲ့ပါၿပီ။

အခု လာျပန္ပါၿပီ။ ျမန္မာ့ဒီမုိကေရစီတဲ့။ ဆုိရွယ္လစ္တုိ႔ ဒီမုိကေရစီတုိ႔ေရွ႕မွာ ျမန္မာဆိုတာ တပ္လုိက္တာနဲ႔ ဗမာတစ္မ်ိဳးသားလံုးက ေက်ာထဲက စိမ့္စိမ့္လာတာပါ။ (သူ႔မူရင္းအတုိင္းကေတာ့ အေကာင္းစားေတြခ်ည္းပါ။ ေရွ႕က ျမန္မာကပ္လုိက္မွ ဓါတ္ေျပာင္းသြားတာျဖစ္မွာ)။ ဒီေခတ္ႀကီးမွာေတာ့ လူ႔အခြင့္အေရး၊ လူ႔ဂုဏ္သိကၡာ၊ ဒီမုိကေရစီ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု စတာေတြ အေတာ္ေဖါင္းပြပါတယ္။ အဲ အဲ တစ္ခုက်န္ေတာ့မလို႔၊ ေမ့ေတာ့မလို႔ ေအာေလာအင္ကလူးဆစ္(အားလံုးပါဝင္ေရး)ဆုိတာႀကီးက ရွိေသး။ လူ႔အခြင့္အေရးဖုိရမ္၊ ဒီမုိကေရစီမီနာ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အလုပ္႐ံုေဆြးေႏြးပြဲ၊ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု စကားဝိုင္း စတာေတြကုိ ေအာေလာအင္ကလူးဆစ္ အေၾကာင္းခံၿပီး ေျဗာင္းဆန္ေအာင္ က်င္းပလုိက္ၾကတာ မဆလေခတ္ကထက္ေတာင္ စည္ပင္သာယာဝေျပာေနေသးရဲ႕။ (မဆလေခတ္မွာ အစိုးရကခ်ည္း ပြဲေတြက်င္းပရၿပီး ျပည္ပအေထာက္အပံ့ သိပ္မရရွာဘူးဆုိေတာ့ အခုေခတ္နဲ႔ေတာ့ နည္းနည္းကြာသေပါ့။) ဒါေပမယ့္ ေအာက္ေျချပည္သူဆီကုိေတာ့ အဲဒီ ေတာ္ကီေတြ ဘာမွ သက္ေရာက္မႈ မရွိေသးတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ တစ္ေန႔ေတာ့ ျဖစ္လာမွာပါဆုိတဲ့ စိုးပုိင္သီခ်င္းကုိေတာ့ လာဆုိမျပနဲ႔ေနာ္၊ ကုိတင္ဝင္းရဲ႕ တစ္ေန႔ေန႔ေတာ့ ခ်စ္လာလိမ့္မည္၊ သို႔ေသာ္ ဘယ္ေန႔မွန္းမသိဆိုတဲ့ ဗမာသံ သီခ်င္းကို ျပန္ဆုိျပလုိက္မွာ။

တကယ္မရွိေသးတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ တကယ္မရွိေသးတဲ့ ဒီမိုကေရစီကုိ ေဟာေျပာ ဆုိကေရးတီး႐ံုမွ်နဲ႔ ရလိမ့္မယ္လို႔ စိတ္ကူးယဥ္ေနရင္ေတာ့ ဒီဘဝအတြက္ေတာ့ ႏွမလက္ေလ်ာ့ေနေလဦးေတာ့ကြယ္။