ခပ္ညံ့ည့ံ အေတြးမ်ား

.

ေက်ာင္းေတြဖြင့္ေတာ့မယ္။ ေက်ာင္းေတြဖြင့္ေတာ့မယ္ဆုိေတာ့ ေက်ာင္းသားမိဘေတြခမ်ာ အကုန္အက်ေတြ မ်ားၾကရွာၿပီေပါ့။ ဒါေတာင္ ခုေနာက္ပိုင္း ပညာေရးစနစ္အရ ေက်ာင္းသားမိဘကခ်ည္း အားလံုး အကုန္ခံစရာမလိုဘူး။ အစုိးရပုိင္းကလည္း က်ခံေပးလုိ႔ ေတာ္ေသးတယ္။ စရိတ္မွ်ေပး က်န္းမာေရးဆိုသလို စရိတ္မွ်ေပး ပညာေရးျဖစ္လာတာ ေမာင္မွန္တုိ႔ ဝမ္းသာစရာပဲ။ အစုိးရသစ္လက္ထက္မွာ က်န္းမာေရးနဲ႔ ပညာေရးဘတ္ဂ်က္ေတြ တိုးျမင့္ သံုးစြဲခြင့္ ရလာတာလည္း ဝမ္းသာရတာပဲ။ ေက်ာင္းလာမအပ္ႏွံႏုိင္တဲ့ ကေလးေတြကုိ အိမ္တုိင္ရာေရာက္ေတာင္ လုိက္ၿပီး ေခၚေဆာင္အပ္ႏွံေစမယ့္ စီမံခ်က္မ်ိဳးေတာင္ လုပ္မယ္လုိ႔ ၾကားလုိက္မိေသးတယ္ခင္ဗ်ာ။ အင္မတန္ေကာင္းပါတယ္။ (တကယ္ျဖစ္ခဲ့ရင္ေပါ့ေလ။)

ေနာက္ၿပီး တန္းခြဲေတြကုိလည္း A,B,C,D,S စတာမ်ိဳးေတြ မထားေတာ့ဘူးတဲ့။ ပန္းနာမည္ေတြနဲ႔ ေျပာင္းလဲေခၚေဝၚေတာ့မွာတဲ့။ ဒါလည္းေကာင္းတာပဲ။ ေမာင္မွန္ျဖင့္ သေဘာက်တယ္။ ေမာင္မွန္တုိ႔ ငယ္ငယ္က A,B,C တန္းခြဲစနစ္နဲ႔ စာသင္ခဲ့ရတာ။ စာေတာ္သူမ်ား A ခန္းသြား၊ B ခန္းသြား၊ အလယ္အလတ္ C,D မွတ္၊ ဖြတ္က်ားစံုညီ E,F,G ပဲ။ အလယ္တန္းေလာက္ေရာက္ေတာ့ အက်ခန္းဆုိတာ ရွိေသးတယ္။ အဲဒီအခန္းကေတာ့ စံျပခန္းပဲ။ ႏွစ္က်ေတြစုထားတာ။ ဆရာမႏိုင္ ႏွစ္ေဆာင္ၿပိဳင္ပဲ။ ေမာင္မွန္က ႏွစ္က်ခန္း မေနဖူးသလုိ A,B,C လည္း မေနဖူးပါဘူး။ A,B,C က ေကာင္ေတြကုိလည္း အထင္လည္းမႀကီး၊ အားလည္းမက်ဘူး။ အဲဒီအခန္းကေကာင္ေတြဆုိ ေမာင္မွန္ အၿမဲတမ္း ကန္တန္တန္ဆက္ဆံတယ္။ ျပႆနာရွာတယ္။ အတန္းခ်င္း ေဘာလံုးခ်ိန္းကန္ရင္ အသားလြတ္ လူခ်တယ္။ အႏုိင္က်င့္တယ္။ စာေတာ္ဦးကြာ၊ ဆရာမဖားဦးကြာဆုိၿပီး စိတ္ထဲက က်ိန္ဆဲရင္းေပါ့။

နည္းနည္းအရြယ္ရလာေတာ့ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္တဲ့အခါ အဲဒီ ေမာင္မွန္ တံု႔ျပန္မႈေတြဟာ အငံု႔စိတ္ကလာတယ္ဆုိတာ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ သေဘာေပါက္သြားတယ္။ A,B,C အခန္းေတြမွာ စာတကယ္ေတာ္လို႔ ေရာက္ေနသူေတြ ရွိသလို မိဘအရွိန္အဝါနဲ႔ ေရာက္ေနသူေတြလည္း ရွိ၊ ေဖာ္လံဖားေတြလည္းရွိတယ္။ ေက်ာင္သားခ်င္း ေကာင္းေကာင္းသိတာေပါ့။ ကုိယ္က အလယ္အလတ္ အခန္းမွာေနရေတာ့ ကုိယ့္ကုိ ခြဲျခားနိမ့္ခ် ဆက္ဆံတယ္လို႔ ခံစားရတယ္။ ဒါကုိ မေက်နပ္ဘူး။ ႏွစ္က်ေတြခ်ည္း စုထားတဲ့ အခန္းက ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ ခံစားမႈဆုိ ပုိဆုိးေတာ့မွာေပါ့။ ဆရာ၊ ဆရာမေတြကလည္း ႏွိမ္ထား၊ ေက်ာင္းသားခ်င္းကလည္း အေပါင္းအသင္း မလုပ္ခ်င္ၾကဘူး။ ႏွစ္က်ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူေတြကုိ ေဖးေဖးမမ မညာေပးျပဳျပင္ၾကရမယ့္အစား ႏွိမ့္ခ် ခြဲျခားထားေတာ့ အဆုိးသံသရာ လည္မဆံုးေတာ့ဘူးေပါ့။

ေမာင္မွန္တုိ႔ သားသမီးေတြ ေခတ္က်ေတာ့ တခ်ိဳ႕ေက်ာင္းေတြမွာ (အနည္းငယ္မွာ)Special ခန္း (S)ခန္း ဆုိတာေတာင္ ရွိလာတယ္။ အညြန္႔အေခါင္အဖ်ား ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ အခန္းေပါ့။ S ခန္းရွိတဲ့ ေက်ာင္းေတြကလည္း ညြန္႔ေပ့၊ ေခါင္ေပ့ဆုိတဲ့ ေက်ာင္းေတြခ်ည္းပါ။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ စဥ္ဆက္မျပတ္ ပညာေရးစနစ္ဆုိလား၊ က်႐ႈံးသူမရွိ ပညာေရးစနစ္ဆုိလား ေပၚလာတယ္။ က်ရင္ျပန္ေျဖ ကုစားစနစ္ ရွိလာတယ္။ က်တဲ့သူမရွိသေလာက္ေပမဲ့ အေတာ္အညံ့ ခြဲျခားဆက္ဆံမႈကေတာ့ အဆံုးသတ္မသြားေသးဘူး။ ေမာင္မွန္က ခပ္ညံ့ညံ့ေကာင္ဆိုေတာ့ ည့ံတဲ့ဘက္ကေန တအား စာနာနားလည္တက္တာ၊ ၿပီးခဲ့တဲ့ ၂ ႏွစ္ေလာက္က ေရာင္နီေလး သမ္းစျပဳလာတာ ျမင္ရေတာ့ ဝမ္းသာလုိက္ရတာ။ ေက်ာင္းေတြရဲ႕ ပညာရည္မွတ္တမ္း (Reportcard)မွာ ဘာသာရပ္အလုိက္ ရမွတ္ေတြ မေဖာ္ျပေတာ့ဘဲ A,B,C,D  အဆင့္ပဲ ခြဲတဲ့စနစ္ စတင္လာတယ္။ အဆင့္ ၁ တုိ႔ အဆင့္ ၂ တို႔ဆုိတာေတြလည္း မရွိေတာ့ဘူး။ ေမာင္မွန္ ႏွစ္ေထာင္းအားရရွိလိုက္တာ။ ေမာင္မွန္ ငယ္ငယ္က အဆင့္ေတြမ်ားလို႔ မိဘက ဆူတဲ့အခါ ေမာင္ျဖဴတို႔ မနီတို႔က အဆင့္ ၁ ေတြ ၂ ေတြရတယ္။ မင္းကေတာ့ ဘာညာေပါ့ေလ။ ႏႈိင္းရဓမၼသေဘာေလးေတြ အၿမဲပါတယ္။ (မ်ားတုိင္းမေကာင္းတဲ့ အရာေတြထဲမွာ အဆင့္လည္းပါတယ္။ ကုန္ေစ်းႏႈန္းလုိပဲ) အဲဒီအခ်ိန္တုန္းကဆုိ အဆင့္ ၁၊ ၂ ေတြကုိ အၿမဲလုိ စိတ္အခ်ဥ္ေပါက္ေနခဲ့တာ။ ခုေခတ္ကေလးေတြက် ကံေကာင္းသဗ်ာ။ ေမာင္မွန္တုိ႔ေလာက္ စိန္ေခၚမႈေတြ မမ်ားေတာ့ဘူး။ (A ေျခာက္လံုးတုိ႔ A ငါးလံုးတုိ႔ရၿပီး ဂုဏ္ယူစရာေတြေတာ့ ရွိႏုိင္ေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီေလာက္ကေတာ့ သိပ္အသိသာႀကီး မဟုတ္ပါဘူး။ A ေျခာက္လံုးနဲ႔ D ေျခာက္လံုးနဲ႔ေလာက္မွပဲ သိသာမွာ)

ပညာေရးကုိ အဆင့္သတ္မွတ္ခြဲျခားတဲ့ စနစ္က အေတာ္ဆုိးတယ္။ ဆရာမ လြန္းထားထား (ေဆးတကၠသိုလ္)ရဲ႕ ဝတၳဳအခ်ိဳ႕ထဲမွာဆို အတန္းထဲမွာ အဆင့္ ၁ ေနရာကို လွေနၾကရတဲ့ ဇာတ္လိုက္ေတြ၊ ဇာတ္လုိက္မေတြရဲ႕ အားၿပိဳင္မႈဟာ ေၾကာက္ခမန္းလိလိပဲ။ အရမ္းကုိ သည္းသန္ျပင္းထန္တာေတြ႔ရတယ္။ တစ္ေယာက္တစ္ေယာက္ အျပတ္ကစ္ၾကတာ။ ကုိယ့္အဆင့္ ၁ ရဖုိ႔ ဘာမဆုိ လုပ္ၾကမယ္သေဘာရွိတယ္။ ၿပိဳင္ပြဲက ဆယ္တန္းေလာက္မွာတင္ မဆံုးဘူး။ တကၠသိုလ္ေတြတက္ၾကေတာ့ သူက ေဆး၊ ဘယ္သူကစက္မႈ ဘယ္သူက စီးပြားေရး၊ ဘယ္ဝါက ႐ုိး႐ိုးေမဂ်ာ စသျဖင့္ ဆက္ၾကရေသးတယ။ (ဒါကေတာ့ လြန္းထားထား ဝတၳဳနဲ႔ မဆိုင္ေတာ့ပါဘူး) ဗမာျပည္မွာ ငါတုိ႔သာ အေတာ္ဆံုးဆုိတဲ့ အယူအဆရွိတဲ့ ဆရာဝန္အခ်ိဳ႕ အင္ဂ်င္နီယာအခ်ိဳ႕ ေမာင္မွန္ ေတြ႔ဖူးပါတယ္။ သူ႔အထင္နဲ႔သူေတာ့ ဟုတ္လို႔ေပါ့။ ဆယ္တန္းေအာင္မွတ္မ်ားတာနဲ႔ ေတာ္တာကုိ မသဲကြၾကသူေတြေပါ့။ အဲဒီ အထင္ေတြဟာ ပညာေရး အဆင့္ခြဲျခား သတ္မွတ္ရာက ျဖစ္ေပၚလာတာပါ။

သမုိင္းဆရာႀကီး ေဒါက္တာသန္းထြန္း ေရးတာေလးတစ္ခု ဖတ္ဖူးတယ္။ သူ ဂ်ပန္မွာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနတုန္းကတဲ့။ ဆရာႀကီး မိတ္ေဆြ ဂ်ပန္တစ္ေယာက္ရဲ႕ သမီး သံုးတန္းေက်ာင္းသူေလးက ေက်ာင္းက အျပန္မွာ အိမ္အလည္ေရာက္ေနတဲ့ ဆရာႀကီးကုိေျပာသတဲ့။ အတန္းထဲမွာ သူ႔သူငယ္ခ်င္းမတစ္ေယာက္ ေနမေကာင္းျဖစ္ၿပီး အိပ္ရာထဲ လဲေနရာက ေဆး႐ံုေတာင္ တင္လုိက္ရၿပီတဲ့။ ေက်ာင္းရက္ရွည္ ခြင့္လည္းယူသြားတယ္တဲ့။ ကေလးမေလးေျပာတဲ့ အမူအရာက သူငယ္ခ်င္း ေဆး႐ံုတက္ရတာကုိ ဝမ္းသာသလုိႀကီး ျဖစ္ေနေတာ့ ဆရာႀကီးက သမီးသူငယ္ခ်င္း ေဆး႐ံုတက္ရတာ သမီးက ဝမ္းသာေနတာလားလို႔ ေမးေတာ့ ကေလးမက ဟုတ္တယ္လို႔ ေျဖပါတယ္။ ဆရာႀကီးက အံ့အားသင့္ၿပီး ဘာျဖစ္လို႔လဲဆုိေတာ့ သူက အတန္းထဲမွာ ပထမ အၿမဲရတယ္။ သမီးကလည္း ဒုတိယပဲ အၿမဲျဖစ္ေနတာ။ အခု သူမရွိေတာ့ရင္ သမီး ပထမျဖစ္မွာ ေသခ်ာၿပီလို႔ ကေလးမေလးက ျပန္ေျဖသတဲ့။ ဆရာႀကီး ေဒါက္တာသန္းထြန္း ဘာေျပာရမွန္း မသိေတာ့ပါဘူးခင္ဗ်ာ။

အခုေတာ့ ေမာင္မွန္တုိ႔ဆီမွာ ဒီျပႆနာမ်ိဳးေတြ ျဖစ္လာစရာ မရွိေတာ့သေလာက္ပါ။ (ပညာေရးစနစ္ ေနာက္တစ္မ်ိဳးေတာ့ မစမ္းသပ္ၾကနဲ႔ဦးေပါ့။ ခဏခဏ စမ္းသပ္လာၾကတာလည္း ၾကာၿပီမို႔လား။) အမွတ္ကလည္း A,B,C,D အတန္းကလည္း လိေမၼာ္၊ ခ်ယ္ရီ၊ စေတာ္ဘယ္ရီ၊ မာလကာ၊ ခတၱာ၊ ဇီဇဝါ... အားလံုးေသာ ပန္းပြင့္ေရာင္စံုေလးေတြဟာ လွလို႔၊ ေမႊးလို႔၊ လန္းစြင့္လုိ႔၊ ေဝေဝဆာဆာ ပြင့္လုိ႔၊ အဲတစ္ခုပဲ ယမမင္းရဲ႕ ဥယ်ဥ္မွာ မျဖစ္ဖုိ႔ပဲ လုိပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ေမာင္မွန္နဲ႔ ပညာေရးဆုိတာ အေဝးႀကီးပါ။ လူည့ံတေယာက္ရဲ႕ အူေၾကာင္ေၾကာင္အျမင္ေတြကုိ သည္းခံ ဖတ္႐ႈေပးတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။