One Championship

ေအာင္ျမင္တဲ့သူေတြက က်ရံႈးတာကို က်ရႈံးတယ္လို႔ မေတြးဘူးဆိုတဲ့ စီးပြားေရးပညာရွင္ ကိုေျပခိုင္

.

စေတာ့ရွယ္ယာ ေစ်းကြက္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ျပည္သူလူထုကို အသိပညာျမွင့္တင္ဖို႔ သင္တန္းေတြ ဖြင့္လွစ္ေပးေနတဲ့သူ တစ္ဦးကေတာ့ ကိုေျပခိုင္ျဖစ္ပါတယ္။

သူဟာ myanmar excellent institute ကို စတင္တည္ေထာင္ၿပီး သူကိုယ္တိုင္ကလည္း စင္ကာပူမွာ စေတာ့ရွယ္ယာ ေစ်းကြက္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ ေအာင္ျမင္လာသူ ျဖစ္ပါတယ္။ သူရဲ႕ ဘဝအစမွာေတာ့ ကြန္ပ်ဳတာ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းဆင္းတစ္ေယာက္အေနနဲ႔  သူရဲ႕ ေမြးရပ္ေျမျဖစ္တဲ့ မႏၱေလးၿမိဳ႕မွာ ကြန္ပ်ဳတာ ျပဳျပင္တဲ့ လုပ္ငန္းကို လုပ္ကို္င္ေနရင္းက ႏိုင္ငံရပ္ျခားကို သြားေရာက္ၿပီး ႀကိဳးစားလုပ္ကိုင္ခဲ့ပါတယ္။ အဲသလို ႀကိဳးစားရင္းကေန တစ္ဆင့္ၿပီး တစ္ဆင့္ တိုးတက္ေအာင္ျမင္ခဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္လို ရုန္းကန္ႀကိဳးစားလာခဲ့ရလည္းဆိုတာ သူက အခုလို စတင္ေျပာျပပါတယ္။

“ဟုတ္ကဲ့ ကၽြန္ေတာ္ဇာတိက ကၽြန္ေတာ္ေမြးတာေတာ့ ျပင္ဦးလြင္မွာ ေမြးတယ္ခင္ဗ်။ ႀကီးတာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ေရႊဘိုသား ေရႊဘုိလို႔ ေခၚတဲ့ အညာေဒသတစ္ခုမွာ ကၽြန္ေတာ္မူလတန္းထိ ေနခဲ့တယ္။ အဲကေနမွ ေနာက္ပိုင္း အေဖကေနၿပီးေတာ့ မႏၱေလး ေရြ႕ၾကမယ္ဆိုၿပီးေတာ့ ေျပာင္းတဲ့ အခါၾကမွ မႏၱေလးကိုအလယ္တန္းေလာက္က စခဲ့တာေပါ့ေနာ္။ အလယ္တန္းမွာ စၿပီးေတာ့ တကၠသိုလ္ထိ ကၽြန္ေတာ္ မႏၱေလးမွာေပါ့။ အဲဒီကေန ေနာက္ပိုင္း တကၠသိုလ္ၿပီးသြားေတာ့ စင္ကာပူေရာက္သြားတယ္။ ”

အစ္ကို  အခုနကေျပာသြားခဲ့သလိုေပါ့ေနာ္ အစ္ကို မိသားစုအေၾကာင္းကိုအၾကမ္းဖ်ဥ္းသိသြားၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ အစ္ကိုအေနနဲ႔ စင္ကာပူကုိေရာက္ခဲ့တယ္ဆိုတဲ့တာကို ကၽြန္ေတာ္ ဆက္ေမးခ်င္တယ္ ခင္ဗ်။ အစ္ကို ဘယ္လိုမ်ိဳး စင္ကာပူႏိုင္ငံကို သြားဖို႔အတြက္ကို အစ္ကိုအေနနဲ႔ ႀကိဳးစားခဲ့တာလဲ ခင္ဗ်။

“ကၽြန္ေတာ္ ေရွ႕မွာ ေျပာခဲ့သလိုေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ ကြန္ပ်ဳတာ တကၠသိုလ္ မႏၱေလးကေန ဘြဲ႔ရတယ္။ ဘြဲ႕ရၿပီးတဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ မိသားစုလုပ္ငန္းတစ္ခုကို ဆက္ၿပီးလုပ္တယ္ေပါ့။ မိသားစုလုပ္ငန္းကလည္း လုပ္ငန္းႀကီး မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လက္လုပ္လက္စားပံုစံမ်ိဳးပဲေပါ့။ အဲမွာ ကၽြန္ေတာ္က ေက်ာင္းၿပီးၿပီးခ်င္းမွာ စဥ္းစားလိုက္တာ ဘာလဲဆိုေတာ့ ကိုယ္ပိုင္လုပ္ငန္းတစ္ခု လုပ္မွသာလွ်င္ ဒီေအာင္ျမင္တဲ့ လႊတ္လပ္မႈ တစ္ခုကို ရမယ္ဆိုၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္တုန္းက စာေတြ အရမ္းဖတ္တယ္။ အဲကေန ကိုယ္ပိုင္လုပ္ငန္းလုပ္ဖို႔အတြက္ ကြန္ပ်ဳတာဆိုင္တစ္ခု စေထာင္လိုက္တယ္။ အစဖြင့္ၿပီးေတာ့ ေပးတဲ့ ဝန္ေဆာင္မႈေတြက ကြန္ပ်ဳတာ ေရာင္းတာ ဝယ္တာ ျပင္တာ ေနာက္ သီခ်င္းသြင္းတာ အစရွိသျဖင့္ အဲဒီဝန္ေဆာင္မႈေတြ ကၽြန္ေတာ္ေပးတယ္။ ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္ Service  လုပ္ၿပီးေတာ့ သိပ္မၾကာဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္။ ငါးလ ေျခာက္လေလာက္ေနေတာ့ အဆင္မေျပတာေလးေတြ ရွိတာ ဘာလဲဆိုေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အဲအခ်ိန္တုန္းက မီး အဆင္မေျပတာေလးေတြ ရွိတယ္။ ၿပီးေတာ့ အဲအခ်ိန္မွာ တျခားမိသားစုလုပ္ငန္းကို သြားၿပီးေတာ့ လုပ္ေပးေနရတယ္ေပါ့။ အဲမွာ ကၽြန္ေတာ္က ကိုယ္ပိုင္လုပ္ငန္း လုပ္ေပမယ့္လည္း စိတ္တိုင္းက် မလုပ္ရတဲ့ အခါၾကေတာ့ အဲဒီမွာ ျပန္ၿပီးေတာ့ အေတြးတစ္ခု ဝင္လာတာေပါ့။ တစ္ျခား ဘာေတြ ရွိမလဲေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ မိသားစုက ေငြေၾကးအရ အက်ပ္တည္း ျဖစ္ေနတဲ့ ကာလေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္လည္း တစ္ခုခု မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပးခ်င္စိတ္တစ္ခုက ကၽြန္ေတာ္ထဲမွာရွိေနတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားတယ္။ ဘာလုပ္ရင္ ေကာင္းမလဲေပါ့။ အၿမဲတမ္း ငါဘာလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားတယ္။

အဓိကကေတာ့ ငါ့က်မွ ကံဆိုးရေလျခင္းဆိုၿပီးေတာ့ စဥ္းစားတယ္ဆိုတာထက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူေတြက တစ္ခါတေလက်ရင္ စဥ္းစားတတ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပတ္ဝန္းက်င္မွာလဲ ရွိပါတယ္။ ငါ့က်မွ ျဖစ္ရေလျခင္း။ ကံကိုက ငါတို႔ ဆိုးလိုက္တာေနာ္။ အစရွိသျဖင့္ ေတြးတတ္တယ္။ အဲေတာ့ အဓိကေတာ့ အဲလို အေတြးမ်ိဳး အဲဒီအျမင္မ်ိဳးျမင္လိုက္လို႔ ရွိရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ က သာေကာင္းဘဝကို ေရာက္သြားတယ္ခ်က္ခ်င္း သေဘာကေတာ့ အေျဖလို႔ေခၚတဲ့ Solution  ကို ျပန္ရွာလို႔ မရေတာ့ဘူး။ အဲဒီအတိုင္းပဲ  Why  ဆိုတဲ့ ပံုစံမ်ိဳး မေမးပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ဒီျဖစ္ရပ္ကေန ဘာဆက္လုပ္ရင္ေကာင္းမလဲ။ ဒီျဖစ္ရပ္ႀကီးကို ေက်ာ္လႊားေအာင္လို႔ ဒီစိန္ေခၚမႈေတြကိုျဖတ္သန္းေအာင္လို႔ အဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အဲကတည္းက ကၽြန္ေတာ္ေတြးတာကလည္း ကိုယ့္ကိုုကိုယ္ ျပန္ေမးတာကလည္း ငါဘာလုပ္ရမလဲ။ မိသားစု ေငြေၾကး အခက္ခဲျဖစ္ေနတဲ့ဟာေကာ ငါရဲ႕ ဘြဲ႕ရတာလဲ ေလးငါးလေလာက္ ရွိၿပီေပါ့။ ငါရဲ႕ ေရွ႕ေလ်ာက္ ဘာလုပ္ရင္ ေကာင္းမလဲ။ ”

ကိုယ္ေျပခိုင္ဟာ သူရဲ႕ဘဝကို ပုိမိုေကာင္းမြန္တဲ့ အေျခေနတစ္ခု ရရွိလာေစဖို႔ အတြက္ စင္ကာပူႏိုင္ငံကို သြားေရာက္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း သူရဲ႕ မိဘေတြက သေဘာ မတူခဲ့တာေၾကာင့္ သူအေနနဲ႔ ရည္မွန္းခ်က္ကို အေကာင္ထည္ေဖာ္ဖို႔အတြက္ မရမေနႀကိဳးစားခဲ့ရျပန္ပါတယ္။

“ကိုယ္သြားခ်င္တဲ့ခရီးက စင္ကာပူေပါ့။ စင္ကာပူကို မႏၱေလးကေန တိုက္႐ိုက္သြားလို႔ မရဘူးဆိုရင္ ဘာအရင္လုပ္မလဲေပါ့။ အရင္ဆံုး သြားကို သြားရမွာက ရန္ကုန္ကို အရင္သြားရမယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ပတ္စပိုစ့္ မရွိေသးဘူး။ ရန္ကုန္ကို အရင္သြားၿပီးပတ္စပိုစ့္ လုပ္ရမယ္။ အဲတာေတြကအစ ကၽြန္ေတာ္က ေတြ႔ရတယ္။ ရည္ရြယ္ခ်က္တစ္ခု ခ်ၿပီဆိုရင္လည္း အဲရည္ရြယ္ခ်က္ကို ဟုတ္ၿပီ ရည္ရြယ္ခ်က္က ဆရာဝန္ျဖစ္ခ်င္တယ္။ ဒါမွ မဟုတ္ရင္ အင္ဂ်င္နီယာ ျဖစ္ခ်င္တယ္။ အဲတာ လုပ္ဖို႔အတြက္ အရင္ဦးဆံုး ပထမဆင့္က ဘာလဲေပါ့။ အဲမွာ ကၽြန္ေတာ့ ပထမအဆင့္က ဘာလဲဆိုေတာ့ ရန္ကုန္ကို အရင္ေရာက္ဖို႔ ျဖစ္မယ္။ အဲေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က အေဒၚေတြနဲ႔ လိုက္သြားဖို႔ ရန္ကုန္ကို ဘုရားဖူး လုိက္ဖို႔ဆိုၿပီးေတာ့ အိမ္ကို ဖြင့္ေျပာတယ္။ ခြင့္ပန္တယ္ေပါ့။ အိမ္ကို ေျပာျပေတာ့ အိမ္က အိုေက သြားေပါ့။ အဲေတာ့ သူတို႔က ကၽြန္ေတာ့္ကိုဒီတိုင္း ဘုရားဖူးသြားတယ္လို႔ပဲ ထင္တာ။ ကၽြန္ေတာ္က စင္ကာပူကို သြားဖို႔အတြက္ ျပင္တာ။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေဒတာေတြ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ဟပ္ဒစ္ေတြ ထဲမွာ ရွိတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ စာေရးထားတဲ့ ဖိုင္ေတြ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ လက္ေတာ့ပ္ကို ကၽြန္ေတာ္က ခရီးေဆာင္ အိတ္ထဲ ထည့္ၿပီးေတာ့ ရန္ကုန္ကုိ သူတို႔နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လုိက္သြားတယ္။ ”

ကိုေျပခိုင္ဟာ သူရဲ႕ ရည္မွန္းခ်က္ အတိုင္း စင္ကာပူႏိုင္ငံကို ေရာက္ရွိခဲ့ၿပီးတဲ့ေနာက္ အလုပ္တစ္ခု ရရွိဖုိ႔အတြက္ ႀကိဳးစားခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း အလုပ္ရျပန္ေတာ့ စင္ကာပူႏိုင္ငံမွာ ေနထိုင္ခြင့္ ဗီဇာ အခက္အခဲကို ႀကံဳေတြ႕ခဲ့ရျပန္ပါတယ္။

“ပထမ တစ္လကေတာ့ အလုပ္ရွာတယ္။ အလုပ္ေတြကေတာ့ ရွိတယ္။ ကိုုကုိယ္တိုင္ကလည္း ျမန္မာျပည္မွာ အလုပ္ မလုပ္ခဲ့ဘူးတဲ့ အခါက်ေတာ့ ပထမေတာ့ အင္တာဗ်ဳးေတြ ဘာေတြ နည္းနည္း အေတြ႕ႀကံဳယူရတာေပါ့။ အဲကေနမွ တေျဖးေျဖး ေနာက္ပိုင္းၾကေတာ့ ကိုယ့္ကို ႀကိဳက္တဲ့ အလုပ္ရွင္နဲ႔ ကိုယ့္ကတကယ္ လိုလိုခ်င္ခ်င္ရွိေတာ့ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ဘာျဖစ္ျဖစ္လုပ္မယ္ဆိုတဲ့ အဲဟာေလး ေတြ ပါတဲ့အခါက်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္တစ္ခုနဲ႔ ခ်ိတ္မိသြားတယ္။ အဲတာက ဘယ္ခ်ိန္ေလာက္လဲဆိုေတာ့ တစ္လ မျပည့္ခင္မွာ ခ်ိတ္မိသြားတယ္။

ခ်ိတ္မိသြားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အဲမွာ စင္ကာပူ အလုပ္သမားေရးရာ ဝန္ႀကီးဌာနလို႔ ေခၚတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အလုပ္ရွင္ကေနၿပီးေတာ့ အဲလုိ လွမ္းၿပီးေတာ စာတင္ရတယ္။ ပထမတင္တဲ့ အခါမွာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေဖာင္က Cancel  ျဖစ္သြားတာေပါ့။ အဲေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အလုပ္ရွင္က ကၽြန္ေတာ့္ကိုလွမ္းၿပီး ျပန္ေျပာတယ္။ ျပည္ခိုင္ေပါ့ မင္းကို ငါတို႔ အလုပ္တင္ေပးတယ္။ Cancel ျဖစ္တယ္ေပါ့။ အဲတာ ကၽြန္ေတာ့္မွာ တစ္လ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္မွျဖစ္သြားတာ။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ စိတ္ နည္းနည္းညစ္တာေပါ့။ အဲတုန္းက လူက မိသားစု ေငြေၾကးေၾကာင့္မို႔ ေရာက္လာတာလဲ ပါတယ္။ ေနာက္ သူငယ္ခ်င္းေတြ ရွိတယ္ဆုိေပမယ့္ တစ္ေယာက္တည္း ပထမေတာ့ အမ်ားႀကီးခံရတာေပါ့။

အဲတုန္းက မသိတာေလးတစ္ခု ဘာလဲဆိုေတာ့ အဲတာ ျဖစ္သြားေပမယ့္ တစ္ျခား ကုမၸဏီ တစ္ခုနဲ႔ ဆက္ၿပီးေလွ်ာက္လို႔ ရေသးတယ္။ အဲတာကို ကၽြန္ေတာ္က မသိဘူး။ မသိေတာ့ သိမယ္ထင္တဲ့သူေတြကို ေမးေတာ့လည္း အဲလူေတြက ဟာမရဘူး မလုပ္နဲ႔ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာက တစ္ျခားကုမၸဏီေတြကေနၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို အလုပ္ Offer  ေပးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က မယူဘဲနဲ႔ လုပ္ခဲ့တာလဲ ရွိတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔ ဆိုေတာ့ ဟိုဘက္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေဖာင္ reject ျဖစ္သြားတယ္ဆိုတာကိုး အဓိက အေၾကာင္းရာတစ္ခုကို ဂဃနဏ သိဖို႔လိုတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ရတဲ့ သင္ခန္းစာက အဲတာေပါ့။ အေၾကာင္းရာတစ္ခုကို ဂဃနဏ သိဖို႔လိုတယ္။ ”

ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ဗီဇာ အခက္အခဲေၾကာင့္ အားလံုးကို လက္ေလ်ာ့ခဲ့ရၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံကို ျပန္ရေတာ့မယ့္ အေျခေန ေရာက္ရွိလာပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အားမေလ်ာ့ေသးဘဲ ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္ ႀကိဳးစားမႈ အျဖစ္ နည္းလမ္းသစ္တစ္ခုကို ႀကိဳးစားၾကည့္ခဲ့ျပန္ပါတယ္။

“ျမန္မာေတြ စုၿပီးေတာ့ အၿမဲတမ္းေနၾကတဲ့ ပင္နစူးလာ ပလာဇာ ဆုိတာ ရွိတယ္။ အဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ ေလယာဥ္လက္မွတ္သြားၿပီးေတာ့ ျဖတ္လိုက္တယ္။ တနဂၤေႏြေန႔ ျပန္မယ့္ လက္မွတ္ကို သြားၿပီးေတာ့ ဘုိကင္လုပ္လိုက္ၿပီ။ သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလံုးလည္း ကၽြန္ေတာ္ ေျပာထားၿပီးၿပီ။ ငါျပန္ရေတာ့မယ္။ တကယ္တမ္း လည္း ျပန္ရေတာ့မယ္။ အင္တာဗ်ဳးေတြက လာေနတုန္းပဲ ေနာက္ဆံုးျပန္ရေတာ့မယ့္ အေျခေနထိ။ ဒါေပမယ့္ အလုပ္သမားေတြ ေရးဝန္ႀကီးဌာနက aproof မျဖစ္ဘူး။ အဲတုန္းက ကၽြန္ေတာ္က ေသာၾကာေန႔ၾကေတာ့ ဘာစဥ္းစားလိုက္လဲ ဆိုေတာ့ ဘာျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ တစ္ခုခုေတာ့ လုပ္မယ္ေပါ့။ အဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ ဘာလုပ္လဲဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကုမၸဏီမွာရွိတဲ့ သူေဌး အႀကီးဆံုးကို သြားေတြ႕တယ္။ အဓိကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ မန္ေနဂ်ာကို ကၽြန္ေတာ္ အရင္ေျပာတယ္။ သူေဌး အႀကီးဆံုးနဲ႔ ေတြ႕ခ်င္တယ္။ အေၾကာင္းအရာက ႏႈတ္ဆက္ခ်င္တယ္။ ဘာလို႔ဆိုေတာ့ ငါ တနဂၤေႏြေန႔ ျပန္ေတာ့မွာ အဲေတာ့ မန္ေနဂ်ာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေခၚသြားတယ္။ သူေဌး အခန္းကို ဝင္တယ္။ သူေဌးနာမည္က မယ္ကီတဲ့။ အမ်ိဳးသမီးပါပဲ။ သူကို လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ၿပီးေတာ့ ဒီတစ္ေခါက္ကေတာ့ ဒီလိုအေျခေနေၾကာင့္မို႔ မင္းတို႔ ကုမၸဏီက ငါ့ကို အီးပီ ေလွ်ာက္ေပးတဲ့ အတြက္ အလုပ္မရဘူးေပါ့။ ပါမစ္မက်ဘူးေပါ့။ အဲေတာ့ ငါခံစားရတာေတာ့ မင္းတို႔ ငါကို တကယ္ မလိုခ်င္ဘူးလို႔ ခံစားရတာေပါ့။ အဲေတာ့ ငါျပန္မယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံကို ၿပီးရင္ ေသခ်ာေပါက္ ျပန္လာမယ္ အလုပ္ကိုလည္း ေသခ်ာေပါက္ ရေအာင္ ျပန္ရွာမယ္။ ရမယ္လို႔လဲ ငါ့ကိုယ္ငါ ယံုၾကည္မႈ အျပည့္ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ မင္းတို႔ ကုမၸဏီမွာ တစ္သက္လံုး ျပန္မလုပ္ဘူး.။

ကၽြန္ေတာ္အဲဒီၤတုန္းက အဲစကားကို သူ႔ေရွ႕မွာ ေဒါသနဲ႔ ေျပာတာ မဟုတ္ဘူး။ သူ႔ကို ေသခ်ာၾကည့္ၿပီးေတာ့ ဒဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခဲ့တာ။ ေျပာခဲ့ၿပီးေတာ့ အဲတုန္းက ကၽြန္ေတာ္ လုပ္ေလ့ လုပ္ထ ရွိတာေလး တစ္ခုက ဘာလဲဆိုေတာ့ အေလ့အက်င့္ေလးေပါ့။ ျမန္မာႏိုင္ငံက အရင္တုန္းက ပိုစ့္စကပ္ေလး ရွိတယ္။ ဘုရားပံုေလးေတြတို႔ ပုဂံတို႔ အဲဒီ ပို႔စ္ကပ္ေလး ေတြ ရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က စင္ကာပူသြားတုန္းက အဲတာေလး ယူသြားတယ္။ သူ႔ကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္္ နာမည္နဲ႔ လိပ္စာနဲ႔ လုပ္ထားတာေလး သူ႔ကို လက္ေဆာင္ ေပးလိုက္တယ္။ ဒါက မင္းအတြက္ လက္ေဆာင္ ဆိုၿပီး ေပးခဲ့တယ္။ ၿပီးရင္ ခုနက စကားေတြ အျပတ္ေျပာခ့ဲတယ္။ အဲလို ေျပာလိုက္ေတာ့ စိတ္က ေပါ့သြားတယ္။

အဲေန႔က ေသာၾကာေန႔ အိမ္ျပန္လာတယ္။ အိမ္ျပန္လာၿပီးေတာ့ ေသာၾကာေန႔ ညမွာပဲ မန္ေနဂ်ာက ဖုန္းဆက္တယ္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပည္ခို္င္ မနက္ျဖန္ စင္ကာပူမွာက စေန႔ေန႔ ေန႔ တစ္ဝက္ပဲ အလုပ္ လုပ္ၾကတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ ႐ံုးေတြက အဲမွာ အလုပ္သမားေရး ဝန္ႀကီးဌာနကလည္းအဲထဲမွာ ပါတယ္ေပါ့။ ျပည္ခိုင္လာတဲ့ မနက္ျဖန္ အလုပ္သမားေရး ဝန္ႀကီးဌာနကို သြားမယ္တဲ့။ မင္းအတြက္ ျပန္ေလ်ာက္ေပးမယ္တဲ့။ အဲေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ဝမ္းသာသြားတယ္။ ဟာ ဟုတ္ၿပီေပါ့။ အဲတာနဲ႔ အဲေန႔ မနက္ပဲ ႐ံုးကိုသြားတယ္။ ၁၀နာရီေလာက္ ေဖာင္တင္ၿပီးေတာ့ အားလံုး အြန္လိုင္းကေန ေလ်ာက္လိုက္တယ္။ ေလ်ာက္ၿပီးတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ပတ္စပိုစ္ကိုလည္း သူတို႔က သက္တမ္းတိုးေပးလိုက္တယ္ေပါ့။ အဲေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ေနာက္ထပ္ ႏွစ္ပါတ္ ထပ္ေနလို႔ ရသြားၿပီ။ ပံုမွန္လူက ႏွစ္လပဲ ရတာ။ ကၽြန္ေတာ္က ႏွစ္လနဲ႔ ႏွစ္ပါတ္ ရသြားၿပီ။ အဲကေန ဆယ္နာရီေလာက္ တင္လိုက္တဲ့ အခါ ၁၁ ခြဲေလာက္ၾကေတာ့ မန္ေနဂ်ာက ဖုန္းျပန္ဆက္တယ္။ မင္းဟာ ရသြားၿပီတဲ့။ အဲမွာ ကၽြန္ေတာ္က အရမ္းေပ်ာ္သြားတာပဲ။ ေပ်ာ္ၿပီးေတာ့ အလုပ္ရတဲ့ေနကလဲ အရမ္းေပ်ာ္တယ္။

 အဲမွာ သင္ခန္းစာရသြားတာ ဘာလဲဆိုေတာ့ တကယ္လိုခ်င္တယ္ဆိုလို႔ ရွိရင္ ေနာက္ဆံုး အေျခေနထိ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လုပ္ဖို႔ လိုတယ္။ စြဲစြဲၿမဲၿမဲ လုပ္ဖို႔ လိုတယ္။ အဲေတာ့ အဲဒီမွာ ေနာက္ထပ္ သင္ခန္းစာရတာ အဲတာေပါ့။ ”

ကိုေျပခိုင္ဟာ စင္ကာပူႏိုင္ငံမွာ အလုပ္တစ္ခု ရရွိခဲ့ၿပီး ေနထိုင္ခြင့္ ရရွိခဲ့ေပမယ့္လည္း ေနာက္ထပ္ တစ္ဆင့္ တက္လွမ္းႏုိင္ဖို႔ အတြက္ ႀကိဳးစားခဲ့ပါတယ္။ သူဟာ စေတာ့ရွယ္ရွာ ေစ်းကြက္ အေရာင္းအဝယ္ကို စတင္ စိတ္ဝင္စားခဲ့ၿပီးေတာ့ ေလ့လာ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

“အဲေနာက္ပိုင္းမွာ အိမ္ကိုလည္း ရတဲ့လစာနဲ႔ ေထာက္ပံ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ခုနကေျပာသလို လံုလံုေလာက္ေလာက္ မရဘူးေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာစဥ္းစားလဲဆိုေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ့္ကို မိတ္ဆက္ေပးရာကေနၿပီးေတာ့ စင္ကာပူ စေတာ့ အိပ္ခ်ိန္းနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ရင္းႏွီးသြားတယ္ေပါ့။ စေတာ့ အိပ္ခ်ိန္းဆိုတာ စေတာ့ ရွယ္ယာေတြ ေရာင္းတဲ့ ဝယ္တဲ့ ေနရာေပါ့။ အဲဒီကေနၿပီးေတာ့ စေတာ့ရွယ္ယာနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ နည္းပညာေတြ သင္တယ္။ အဲကေနမွ တစ္ဆင့္ world perfect တို႔ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ဂၽြန္တန္တန္တို႔၊ အစရွိတဲ့ World famous  ေခၚတာေပါ့။ သူတို႔ေတြဆီကေန သင္ယူခဲ့တယ္ေပါ့။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ကိုယ္တိုင္လည္း ေသခ်ာ ေလ့လာတယ္။ စာအုပ္ေတြလည္း ဖတ္တယ္။ သင္တန္းေတြလည္း တက္တယ္။ အဲကေနၿပီးေတာ့မွ ေနာက္ပိုင္း စေတာ့ရွယ္ယာန႔ဲ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ ျဖစ္တဲ့ အဆင့္ထိေတာ့ ေရာက္လာတာေပါ့ဗ်။

အဓိကေတာ့ အဲဟာ လုပ္ျဖစ္သြားတာ ဘာလဲဆိုေတာ့ ဆင္းရဲေဖေဖ ခ်မ္းသာေဖေဖေပါ့။ အဲစာအုပ္ေလးကို ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ဖတ္ဖူးတယ္။ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ဖတ္ဖူးေတာ့ အဲစာအုပ္ထဲမွာ ရွင္းျပထားတာ ဘာလဲဆိုေတာ့ E S B I E ဆိုတာ ဘာလဲဆိုေတာ့ employing ဆိုတာက ပံုမွန္ အလုပ္လုပ္ေပးတဲ့သူေပါ့။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဝန္ထမ္းေပါ့ဗ်ာ။ S ကဘာလဲဆိုေတာ့  self-employing  ေပါ့။ ကိုယ္ပိုင္လုပ္ငန္း လုပ္တဲ့သူေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ မိဘထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္အေဖသည္ ဘာလဲဆိုရင္ သူသည္ လုပ္ငန္းရွင္ မဟုတ္ဘူး။ သူသည္ self-employing   ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ သူလုပ္ငန္းႀကီးက သူမရွိဘူးဆိုရင္ ရပ္သြားမွာ။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ သူလုပ္ငန္းႀကီးက သူမရွိဘူးဆိုရင္ ဝင္ေငြ ဘာေတြ လည္ပတ္မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ အဲတာမ်ိဳးကိုက်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔က self-employing   လို႔ ေခၚတာေပါ့ေနာ္။ ေနာက္တစ္ခုက  B  က ဘာလဲဆိုေတာ့ Business  စီးပြားေရး လုပ္ေနတဲ့ သူေတြ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သိတဲ့ တစ္ခ်ိဳ႕ business လုပ္ငန္းေတြဆိုရင္ သူတို႔သည္ ခရီးသြားေနတာလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ ဒါမွ မဟုတ္ တစ္ျခားတစ္ျခား  ေနရာတစ္ခုမွာ ေရာက္ေနတာလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ရဲ႕ လုပ္ငန္းႀကီးက လည္ပတ္ေနတယ္။ သူတို႔လုပ္ငန္းႀကီးက ဆက္ၿပီး လည္ပတ္ေနတယ္။ အဲတာသည္ ဘာလဲဆိုေတာ့ business ေပါ့။ ေနာက္ investment ဘာလဲဆိုေတာ့ အခုနတုန္းကေျပာတဲ့ ေငြရွိတဲ့ သူေတြကေနၿပီးေတာ့မွ သူတို႔ရဲ႕ ေငြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားၿပီးေတာ့ ဘယ္ေနရာမွာ ဘယ္လို investment လုပ္သင့္တယ္ဆိုတာ စဥ္းစားၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေခၚေတာ့ ROI လို႔ေခၚတယ္။ return of investment ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာဆိုရင္ ဘဏ္မွာ စုထားရင္ ဘဏ္ရဲ႕ return of investment ဘယ္ေလာက္လဲ။ ဘဏ္တိုးႏႈန္းက ၈က်ပ္ခြဲဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တစ္ရာဆိုရင္ အတိုးႏႈန္းက ၈က်ပ္ခြဲရမယ္။ အဲတာကို ကၽြန္ေတာ္ ဘဏ္ရဲ႕ ROI လို႔ေခၚတာေပါ့။ ပထမတစ္ခုက ဝန္ထမ္းရွိမယ္။ ဒုတိယ တစ္ခုက self-employing ရွိမယ္။ ေနာက္တစ္ခုက business ရွိမယ္။ ေနာက္တစ္ခုက investment လုပ္တဲ့ သူေတြ ရွိမယ္။ အဲမွာမွ business နဲ႔ investment မွာ  level  ေျခာက္ခု ရွိေသးတယ္။ ဒါကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သင္တန္းတစ္ခ်ိဳ႕မွာ သင္တယ္ေပါ့။ အဲကေန အဲစာအုပ္ေလးထဲမွာ ဖတ္ခဲ့တဲ့ ဟာေရာပဲ အဲကေနတစ္ဆင့္ စဥ္းစားတာ ဘာလဲဆိုေတာ့ ငါဝန္ထမ္းဘဝနဲ႔ သြားေနလို႔ေတာ့ မျဖစ္ဘူးေပါ့။ အဲေတာ့ financial freedom ရေအာင္ တစ္ခုခု လုပ္မွ ျဖစ္မယ္ေပါ့။ financial freedom ဆိုတာ ဘာလဲဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အဲအေၾကာင္းမေျပာခင္ passive income ဆိုတာေလး ေျပာခ်င္တယ္။

 passive income ဆိုတာ ဘာလဲဆိုေတာ့ ကိုယ္တကယ္ ကိုယ္တိုင္လုပ္ရတာ မဟုတ္ပဲနဲ႔ ဝင္ေငြရႏိုင္တဲ့ နည္းလမ္းေတြ ဥပမာဆို ဆုိၾကပါစို႔ အိမ္ဝယ္ထားတယ္။ ၿပီးရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျပန္ၿပီးေတာ့ ငွားတယ္။ အဲတာဆို ကၽြန္ေတာ္တို႔က ပံုမွန္အိမ္ငွားတဲ့ လခ ဝင္ေနတယ္ေပါ့။ ေနာက္တစ္ခုက လုပ္ငန္းတစ္ခုမွာ ရွယ္ယာဝင္ထားတယ္ ဆိုလို႔ ရွိရင္ ကိုယ္က အဲလုပ္ငန္းႀကီးကို လုပ္စရာမလိုဘူး။ ကိုယ္က ပိုက္ဆံနဲ႔ ရွယ္ယာဝင္ထားတဲ့အတြက္ အဲလုပ္ငန္းရဲ႕ အက်ိဳးျမတ္က ကိုယ့္ဆီကိုယ္ ပံုမွန္လာတယ္ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္က အဲမွာ အဲတာကို ေသခ်ာေလ့လာတယ္။ ေလ့လာတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္က ဘယ္သူကို ကၽြန္ေတာ္ေမးရမလဲေပါ့။ ဘယ္သူကိုယ္ ဆရာတင္ရမလဲဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားတယ္ေပါ့။ အဲမွာ အေကာင္းဆံုးက ဘယ္သူလဲဆိုေတာ့ ဒီစာအုပ္ကို ကိုယ္တိုင္ေရးတဲ့ robert kiyosaki ဆို အေကာင္းဆံုးေပါ့။ ၂၀၁၀ ေလာက္ကေန စၿပီးေတာ့ အဲဝန္းက်င္ေပ့ါ။

အဲစာအုပ္ဖတ္ဖူးတာက ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ဖတ္ဖူးတာ။ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းကဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္။ ၆တန္း ၇တန္း အဲဝန္းက်င္ေလာက္က ဖတ္ဖူးတာ။ အဲကေန  ကၽြန္ေတာ္က စင္ကာပူေရာက္ၿပီး သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ဒီအေၾကာင္းကို သိၿပီးေတာ့ ဘယ္သူဆီက ဆက္ေလ့လာရင္ ေကာင္းမလဲဆိုေတာ့ အဲမွာ စဥ္းစားမိတာ ဒီစာအုပ္ကို ေရးတဲ့ robert kiyosaki အေကာင္းဆံုးပဲ။ အဲေၾကာင့္ သူကို လွမ္းေမးတယ္။ လွမ္းေမးေတာ့ သူရဲ႕ Team  နဲ႔ ဆက္သြယ္မိၿပီးေတာ့  အီးေမး အဆက္သြယ္ရတယ္ေပါ့ေနာ္။ အဲကေန တစ္ေလ်ာက္ သူနဲ႔ လိုက္ၿပီးေတာ့ ပညာေလ့လာခဲ့တယ္။ အဲေတာ့ သူလုပ္တဲ့ Comfram  ေတြ သြားတယ္။ အစရွိသျဖင့္ သူနဲ႔ ေတြ႕တယ္။ သူရဲ႕ teaching ေတြ လုပ္တယ္။ အဲကေန တစ္ေျဖးေျဖးနဲ႔ ေနာက္ပိုင္း ဘာကို သိလုိက္လဲဆိုေတာ့ financial freedom လို႔ေခၚတာေပါ့။ အဓိက passive income မ်ားလာလို႔ ရွိရင္ ကိုယ္ေပးတဲ့ expenses ေတြ ဥပမာ ေန႔စဥ္ရွိေနမွာေပါ့။ ဘာလဲဆိုေတာ့ ဥပမာ ကားဆိုရင္ ဓာတ္ဆီ ျဖည့္ရတာ ရွိမယ္။ အိမ္ဆိုရင္ ေရဖိုးမီးဖိုး ရွိမယ္ အစရွိသျဖင့္ ဒါ ေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔က expenses လို႔ေခၚတယ္။ ကုန္က်စရိတ္ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အခုနတုန္းက passive income လို႔ေခၚတဲ့ သူဘာသူ ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံ ထားတဲ့ ကိုယ္အလုပ္ တကယ္လုပ္စရာ မလိုပဲနဲ႔ ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံမႈ ဝင္တဲ့ေငြဟာကၽြန္ေတာ္တို႔ ဒီဘက္မွာရွိတဲ့ အသံုစရိတ္ကို ကာမိတယ္ဆုိလို႔ ရွိရင္ ပိုသြားတယ္ဆိုလို႔ရွိရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ဘာရတယ္ဆိုလို႔ရွိရင္ financial freedom ဆိုတာရတယ္။ ”

သူရဲ႕ဘဝမွာ robert kiyosaki ဆိုတဲ့ စီးပြားေရး ပညာရွင္နဲ႔ ေတြ႕ခြင့္ ရခဲ့ျခင္းဟာ ကံေကာင္းျခင္းတစ္ခု ျဖစ္ေစခဲ့ပါတယ္။ သူရဲ႕ဆရာ robert kiyosaki ရဲ႕ သင္ၾကားျပသမႈေတြကို ေလ့လာရင္းနဲ႔႔ပဲ ေငြေၾကး ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံမႈေတြကို စတင္ရင္းနဲ႔ပဲ လုပ္ကိုင္ ျဖစ္ခဲ့ပံုအေၾကာင္းကိုလည္း ဆက္လက္ ရွင္းျပခဲ့ပါတယ္။

“Robert kiyosaki ကၽြန္ေတာ္ကို အၿမဲတမ္းေျပာတဲ့ စကားတစ္ခြန္းရွိတာ ဘာလဲဆိုေတာ့ ဆင္းရဲတဲ့သူေတြဟာ ေငြအတြက္ အလုပ္လုပ္ၾကတယ္။ ပိုက္ဆံက သူတို႔အတြက္ ျပန္ၿပီးေတာ အလုပ္လုပ္ေပးတယ္။ အဲစာကို စဖတ္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္နားမလည္ဘူး။ အဲက်မွ သူနဲ႔ အဲလို ျပန္ေတြ႕ၿပီးေတာ့ လူခ်င္းေတြ႕တာကေတာ့ ၂၀၁၂ ေလာက္မွာ ျဖစ္လိမ့္မယ္။ လူခ်င္းမေတြ႕ခင္ကတည္းက အဲလို သင္ခန္းစာေတြ လုပ္ရင္းကေနၿပီးေတာ့ သိလိုက္တာ ဘာလဲဆိုေတာ့ စေတာ့တစ္ခု ဝယ္ထားတယ္ဆိုလို႔ရွိရင္ ဒီဟာက ပိုက္ဆံကို အလုပ္လုပ္ခိုင္းလိုက္တာ။ ကၽြန္ေတာ္ ညပိုင္းအိပ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဒီစေတာ့ တက္သြားတယ္ဆိုလို႔ ရွိရင္လည္း ဒါဟာ ပိုက္ဆံက ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ အလုပ္လုပ္ေပးေနတာ။ ဘယ္ေနရမွာျဖစ္ျဖစ္ rich rerock ဆိုတာ အၿမဲရွိတယ္။ ”

အစ္ကို အခုနတုန္းက ေျပာသြားတဲ့ အထဲမွာ robert kiyosaki အေၾကာင္းကို ျပန္ေကာက္မယ္ဆိုရင္ အစ္ကိုဘဝကလည္း အရင္တုန္းက employing ထဲမွာ ပါခဲ့တာေပါ့။ အခု ကၽြန္ေတာ္တို႔ ့ လူငယ္ေတြထဲမွာလည္း ရွိပါတယ္။ တစ္ခ်ိန္ သူတို႔က investors လည္း ျဖစ္ခ်င္တယ္။ အဲဒီလို လူမ်ိဳးေတြ အတြက္ေကာ သူတို႔ဘဝမွာ တစ္ဆင့္ထက္ တစ္ဆင့္ ဒီလိုမ်ိဳးျဖစ္ေအာင္ ဘယ္လိုမ်ိဳး ႀကိဳးစားသင့္လဲ အစ္ကို။

“ဒီေမးခြန္းက ကၽြန္ေတာ္ robert kiyosaki ကို ေမးတဲ့ ေမးခြန္း။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၆ႏွစ္ဝန္းက်င္ေလာက္ကေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ သူကို တိုက္႐ိုက္ေမးတဲ့ ေမးခြန္း။ သူေျဖတဲ့ အေျဖက ရွင္းတယ္။ သူေျဖတာ ႏွစ္မ်ိဳးေျဖတယ္။ ပထမတစ္ခုက ဘာလဲဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘုရင့္ေနာင္ ေဖာင္ဖ်က္ၿပီး သြားတဲ့ ပံုစံေပါ့။ သေဘာကေတာ့ ဒီေနရာ ေရာက္ၿပီဆိုတာနဲ႔ ေလွဖ်က္ၿပီးေတာ့ မရရေအာင္တိုက္မယ္ဆိုတဲ့ ပံုစံမ်ိဳး။ အဲတာဆုိေတာ့ဘာလဲဆိုေတာ့ အခုနကေျပာသလို ေက်ာင္းၿပီးကတည္းက ေငြေၾကးလည္း သူဘာနဲ႔သူ ရွိတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ မရွိတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အေစာႀကီးကတည္းက အဆံုးျဖတ္က ဝန္ထမ္းမလုပ္ဘူး။ interpretership သြားရင္လည္း ပထမပိုင္းကေတာ့ self employment ပံုစံနဲ႔ သြားရမွာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဝန္ထမ္းကို သူက ေက်ာ္သြားတာေပါ့။ self employment ကေနၿပီးေတာ့ သူက self  ကို အရင္သြားလိုက္တယ္။ ၿပီးမွ လုပ္ရင္းလုပ္ရင္းကေနၿပီးေတာ့ ဝန္ထမ္းေတြ ထပ္ခန္႔တယ္။ ေနာက္ ကၽြမ္းက်င္တဲ့သူေတြကို ထပ္ငွားတယ္။ အဲကေနမွ တစ္ဆင့္တစ္ဆင့္ တက္သြားတယ္ေပါ့။ ေနာက္ထပ္ တစ္ခု robert kiyosaki ေျပာတာ ဘာလဲဆိုေတာ့ employing ေပါ့။ သေဘာကေတာ့ employing အရင္ဦးဆံုးလုပ္ သူကေတာ့ ဝန္ထမ္း အရင္လုပ္ရင္းကေနၿပီးေတာ့ ေငြစုမိသြားၿပီဆိုလို႔ ရွိရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔က investment ကို ေျပာင္းခ်င္ေျပာင္း ဒါမွမဟုတ္ရင္ ထပ္ၿပီးေတာ့ business ဘက္ကို ေျပာင္းခ်င္ေျပာင္း။”

ခ်မ္းသာတဲ့ သူေတြဟာေငြေၾကးကို သူတို႔အတြက္ အလုပ္ လုပ္ခိုင္းေစတာ ျဖစ္ၿပီးေတာ့ ဆင္းရဲတဲ့ သူေတြကေတာ့ ေငြေၾကးအတြက္ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ အလုပ္လုပ္ေနၾကရပါတယ္။

အစ္ကုို အခုနတုန္းက ေျပာသြားတဲ့ အထဲမွာ အစ္ကို ဘဝမွာလဲ ခက္ခက္ခဲခဲ ႀကိဳးစားခဲ့ရတာေတြလည္း ေတြ႕ရတယ္ေပါ့ေနာ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူငယ္ေတြထဲမွာလည္း တစ္ခါတေလက်ရင္ သူတို႔ ျဖစ္ခ်င္တာေတြက မျဖစ္ေသးဘူးအစ္ကိုရယ္။ ဒီလိုလူမ်ိဳးေတြအတြက္ေကာ သူတို႔ဘဝမွာ ဘယ္လိုမ်ိဳး ေရွ႕ဆက္သင့္လည္း အစ္ကို။

“သူတို႔ဆီမွာ အခုနက က်ဆံုးေနတယ္ဆိုတာေလးကို ကၽြန္ေတာ္ နည္းနည္းေလး စကားလံုးေလး ေျပာင္းခ်င္တယ္ေပါ့။ က်ဆံုးတယ္ဆိုတာ ေအာင္ျမင္တဲ့ သူေတြက က်ဆံုးတာကို ဘယ္လိုေတြးလည္း ဆိုေတာ့ က်ဆံုးမႈလို႔ မေတြးဘူး။ သူတို႔က အၿမဲတမ္းသံုးတာ ဘာလဲဆိုေတာ့ သင္ခန္းစာတစ္ခုလို႔ အၿမဲတမ္းျမင္တယ္။ ျမင္ၿပီးေတာ့ သူတို႔က သင္ခန္းစာ ဘာလဲဆိုတာ ျဖစ္ပ်က္တစ္ခု ျဖစ္သြားရင္ အဲက သင္ခန္းစာက ဘာလဲဆိုတာ အၿမဲတမ္းေမးတယ္။ ၿပီးရင္ အဲတာ ျပင္ၿပီးေတာ့ ေနာက္တစ္ေခါက္ ျပန္ၿပီးေတာ့ လုပ္တယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပန္းတိုင္ တစ္ခု ရွိတယ္။ အဲရည္ရြယ္ခ်က္ ကို ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္လုပ္ဖို႔ဆိုတာ အခုနကေျပာတဲ့ strategy ဆိုတာ လိုတယ္။ သြားခ်င္တာက မႏၱေလးသြားခ်င္တယ္ဆိုရင္ strategy က ေလယ်ာဥ္နဲ႔  သြားလို႔ ရတယ္။ ကားနဲ႔ သြားလု႔ိ႔ရတယ္။ ဒါမွ မဟုတ္ရင္ ဆိုင္ကယ္နဲ႔ သြားလို႔လည္း ရတယ္။ ေဝးေတာ့ ေဝးတာေပါ့။ အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိတဲ့ strategy ထဲကေနၿပီးေတာ့ တစ္ခုခုကိုေရြးရတယ္ေပါ့။ သေဘာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က မႏၱေလးကို သြားမွာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ strategy က ကားနဲ႔ သြားမယ္ဆိုၿပီး ကားလက္မွတ္ေတာ့ ဝယ္ၿပီးသြားၿပီ။ ၿပီးရင္ ေနာက္ဆံုးတစ္ခုက ဘာလဲ ကားဂိတ္တစ္ခုကိုေတာ့ သြားရအံုးမယ္။ အဲတာကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေခၚတာ အက္ရွင္လို႔ ေခၚတယ္။ အလုပ္လုပ္တာေပါ့။ တကယ္လုပ္တယ္ဆိုတာေပါ့။ အဲေတာ့ ကားဂိတ္ကို  မသြားဘူးဆိုရင္လည္း ကားလက္မွတ္ မသြားဘူးဆိုရင္လည္း အလကားပဲ။

တစ္ခ်ိဳ႔ လူငယ္ေတြက ဘယ္မွာ စျဖစ္လည္း ဆိုေတာ့ strategy မွာ စျဖစ္တယ္။ လုပ္ငန္းတစ္ခုကို မလုပ္ခင္မွာ အရင္ဆံုး ေတြးတယ္။ စဥ္းစားတယ္။ ဒါဘယ္လိုလုပ္ရင္ ေကာင္းမလဲ အစ္ကို ေမးတယ္။ ဒါေလး အစ္ကို ေျပာျပပါ။ ၿပီးရင္ အခုေခာတ္က အင္တာနက္မွာလည္းေပါေနတာဆိုေတာ့ အင္တာနက္ေပၚ တက္ၾကည့္တယ္။ ဥပမာဆိုပါစို႔ ေအာင္ျမင္တဲ့ သူေတြက တကယ္လုပ္တာ ဘာေတြလဲ။ ေအာင္ျမင္တဲ့ သူေတြရဲ႕ မနက္ခင္း လုပ္တဲ့ အခ်က္ငါးခ်က္။ ဒါေတြကုို Note  လုပ္တယ္။ အဲတာေတြ အကုန္လံုးကို လိုက္မွတ္တယ္။ သေဘာက strategy ေတြကို လိုက္စုတာ။ strategy လိုက္စုၿပီးေတာ့ အခုနက ေျပာတဲ့ အက္ရွင္ဆိုတာ ပါမလာဘူး။ အဲတာက လူငယ္အမ်ားစုမွာ ေတြ႕ရတာ အမ်ားစု ကိုကိုယ္တိုင္လည္း ျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္။

အေကာင္းဆံုး အႀကံဥာဏ္ေပးခ်င္တာက လူငယ္ေတြကို အက္ရွင္မ်ားမ်ားယူပါ။ အခုေခတ္က ေဖ့ဘုတ္ဆိုရင္လည္း ေရးတဲ့ Page ေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္။ အရမ္းေကာင္းတယ္။ စာေတြက အဲမွာ သြားသြားၿပီးေတာ့ အဲစာေကာင္းေလးေတြပဲ ဖတ္ၿပီးေတာ့ ရွယ္ၿပီးေတာ့ အဲစာေတြထဲမွာပဲ ေဝ့မေနဖုိ႔ strategy ၾကားထဲမွာပဲ ေဝ့မေနဖို႔ အေရးႀကီးဆံုးက အက္ရွင္ အက္ရွင္ယူလို႔ ရွိရင္ ျဖစ္လာတာက ႏွစ္ခုေတာ့ ျဖစ္လာလိမ့္မယ္။

ပထမတစ္ခုက ေအာင္ျမင္သြား ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ ဒုတိယ တစ္ခုက ၾကေတာ့ က်ဆံုးသြားတာေပါ့။ က်ဆံုးသြားတဲ့ေနရာမွာ က်ဆံုးတယ္လို႔ မသံုးပဲနဲ႔ သင္ခန္းစာလို႔ သံုးၿပီးေတာ့ သင္ခန္းစာဘာလဲ ျပန္ေမး ျပန္ေမးၿပီးေတာ့ strategy ေျပာင္းသင့္လား ျပန္စဥ္းစား ေျပာင္းသင့္တယ္ဆိုရင္ အဲက်မွ ျပန္ေျပာင္း အေစာႀကီးကတည္းက strategy ေတြ သြားစုၿပီးေတာ့ ဘာမွ မလုပ္ျဖစ္တာထက္ စာလို႔ ရွိရင္ အက္ရွင္ အရင္ယူလိုက္ လူငယ္ေတြကို ေပးခ်င္တာကေတာ့ strategy လို႔ေခၚတဲ့ ဘာလုပ္သင့္တယ္။ အဲဟာေတြထဲမွာ အမ်ားႀကီး အခ်ိန္မကုန္မိပါေစနဲ႔။ အက္ရွင္မ်ားမ်ားယူပါ။ ”